“แปลว่าฝั่งลู่สวนนั่นกำลังเสี่ยงอันตรายงั้นเหรอ?” หยางเซียวขมวดคิ้วถาม “งั้นเรายังจะปล่อยเขาไปอยู่ไหม?”
“ตอนนี้ยังไม่รู้ฐานที่มะของอีกฝ่าย ลงมือพร่ำเพรื่อไม่ฉลาด… แถมนายไม่ได้ยินเหรอ ข้างหลังเขายังมีคนอื่นจับตาดูลู่สวนอยู่”
“อย่างน้อยก็ไม่ควรให้รถเขาสิ ถ้าเขาไปถึงก่อนเราทำยังไง?”
“ถ้าเราไม่ให้รถ เขาก็จะไปซื้อรถคันต่อไปอยู่ดี ยิ่งไปกว่านั้น…”
มุมปากของเฉินหลิงยกขึ้นเล็กน้อย
เขาเหลือบมองรถที่วิ่งตามมาด้านหลัง แล้วพูดอย่างใจเย็น
“เขาขับรถคันนี้ ไม่มีทางไปถึงก่อนเราแน่นอน”
……
“เอาเป็นว่างั้น ฉันวางโทรศัพท์ก่อนนะ ถึงที่แล้วค่อยติดต่อกัน”
ชายหนุ่มคนนั้นวางสายไปพร้อมกับขับรถ โฟกัสที่ถนนเต็มที่ คันเร่งถูกเหยียบกระแทกสุดฟลอร์
แต่สิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจคือ แม้จะทำขนาดนี้ ความเร็วก็ยังไม่ขึ้น สูงสุดแค่ร้อยห้าสิบกิโลฯ เท่านั้น… เขาขมวดคิ้วเหยียบคันเร่งเพิ่มอีกหลายครั้ง ใต้ฝากระโปรงกลับมีเสียงผิดปกติดังขึ้นสองสามครั้ง
“ไม่ใช่นี่… รถคันนี้ก็ดูเป็นรุ่นใหม่ น่าจะวิ่งมาไม่นาน… รถเมอร์เซเดสมันแย่ลงขนาดนี้แล้วเหรอ?”
ชายหนุ่มบ่นพึมพำ
เขาเริ่มเสียใจที่เลือกรถคันนี้ แต่ก็จ่ายเงินไปหกแสนห้าหมื่น จะทิ้งกลางทางก็เสียดาย เขายังไม่รวยขนาดที่จะทำแบบนั้น… ดีที่ความเร็วแบบนี้ก็พอใช้ได้ พอเข้าเมืองแล้วก็ขับเร็วขนาดนี้ไม่ได้อยู่ดี