“ข้างหน้าก็คือเขตแดนของทะเลต้องห้ามแล้ว”
ทางด้านขวาของหงซิ่ว ร่างชายวัยกลางคนที่แบกม้วนหนังสือไว้บนหลังพูดเสียงต่ำ “จะหลบเลี่ยงไม่ได้จริง ๆ เหรอ?”
“ตามทฤษฎีแล้ว หลบได้” ทางซ้ายของหงซิ่ว ร่างหนึ่งที่ปกคลุมไปด้วยผ้าดำทั้งตัวพูดเสียงแหบ “แต่นับตั้งแต่กลืนพิภพแสงออโรร่าไป เขตแดนของทะเลต้องห้ามใหญ่โตขึ้นมาก ถ้าต้องอ้อมก็ต้องเสียเวลาอีกอย่างน้อยสามวัน……”
“แค่สามวันเอง สถานการณ์มันด่วนถึงขั้นที่เขาพูดกันจริงเหรอ?”
“ข่าวที่ส่งมาจากฝั่งโลกมนุษย์ นายก็เห็นแล้ว……อู๋จีจวินแพ้สงคราม ครึ่งหนึ่งของวิญญาณถูกปิดผนึก ส่วนวิญญาณอีกส่วนใหญ่ยังคงอยู่ที่แดนอู๋จี
แต่ปัญหาคือ อู๋จีจวินเป็นคนสละร่างเนื้อคาร์บอนไปเอง ดังนั้นถ้าไม่มีศิลานักปราชญ์อันใหม่ วิญญาณส่วนใหญ่ของเขาก็จะคงอยู่ในสภาพปรอทตลอดไป เคลื่อนไหวไม่ได้ โจมตีไม่ได้ ไม่มีสติสัมปชัญญะที่ชัดเจน
ฉะนั้น ตอนนี้แหละคือโอกาสที่ดีที่สุดในการฆ่าอู๋จีจวิน!”
“แล้วถ้าในช่วงนี้ มีคนไปสังหารชาวบ้านในแดนอู๋จี บังคับหลอมศิลานักปราชญ์ให้อู๋จีจวินล่ะ?”
“ไม่ตัดความเป็นไปได้นี้ออก แต่โอกาสน่าจะไม่สูง……รองประธานของสมาคมเวทมนตร์ดั้งเดิม แบรนด์ คือยอดอัจฉริยะแห่งสาย[การเล่นแร่แปรธาตุ]ของยุคนี้ เมื่อเขาพากำลังระดับสูงของสมาคมเวทมนตร์แทบทั้งหมดรบจนเสียชีวิตที่โลกมนุษย์ ในแดนอู๋จีแม้จะยังมีผู้ฝึก[การเล่นแร่แปรธาตุ]ที่รอดชีวิตอยู่บ้าง จำนวนก็น้อยเหลือเกิน และแม่พิมพ์เวทเล่นแร่แปรธาตุสำหรับหลอมศิลานักปราชญ์ก็ไม่ใช่ว่าใครก็วางได้”