รางรถไฟและถนนหลวง
ขบวนรถไฟกับรถสปอร์ตสีแดง พุ่งทะยานเคียงคู่กันกลางเพื่อนำชนโดดเดี่ยวไร้ผู้คน!!
ราตรีมืดมิดเหมือนถูกแสงสองสายนี้แทงทะลุ เสียงคำรามของรถไฟและรถยนต์ดังก้องกัมปนาท บนเบาะผู้โดยสารข้างคนขับของรถสปอร์ตสีแดง หยางเซียวค่อย ๆ ยืดมือออกไป จากระยะห่างหลายสิบเมตร สะบัดนิ้วลอยอากาศใส่ขบวนรถไฟ……
เขาราวกับได้คว้าอะไรบางอย่างไว้ ในดวงตา แสงออโรร่าเส้นบางพลันไหววนไร้เสียง!
กึกก้อง——!!
เสียงระเบิดดังกึกก้องมาจากใต้ขบวนรถ คนภายในตู้โดยสารทุกคนรู้สึกว่าเท้าตัวเองสั่นคลอน
ทันใดนั้น ประกายไฟจ้าเริ่มระเบิดออกจากระหว่างรางรถไฟกับตัวรถ สกรูหล่นกระจายออกจากผิวขบวน สัญญาณเตือนขัดข้องปราดขึ้นอย่างบ้าคลั่งในห้องขับรถไฟ ขบวนรถที่พุ่งไปด้วยความเร็วสูงเริ่มผ่อนความเร็วลงอย่างคุมไม่ได้!
ขณะที่ขบวนรถชะลอลง รถสปอร์ตก็แซงขึ้นไปทีละนิด เฉินหลิงปลดเข็มขัดนิรภัยอย่างง่ายดาย หมุนกระจกลง เสียงลมกรดหวีดหวินพุ่งเข้ามาในห้องโดยสาร!
"รถฝากไว้กับนายแหละ" เฉินหลิงพูด
"นายจะไปคนเดียวเหรอ? ต้องให้ช่วยไหม?"
"ไม่ต้อง แค่ขั้นสี่หนึ่งกับขั้นสามสองเท่านั้นเอง……" เฉินหลิงหยุดคิดครู่หนึ่ง เขาก้มมองฝ่ามือตัวเอง "แถม……ฉันก็อยากใช้โอกาสนี้ลองของบางอย่าง"