แคร๊ก—
ยิ่งเสียงชัตเตอร์ดังขึ้นอีกครั้ง เฉินหลิงก็รู้สึกราวกับลมบางประณีตพัดผ่านข้างหูขึ้นจากความว่างเปล่า!
"เอ๊ะ?"
ในวินาทีที่เสียงเอ่ยเบา ๆ ของเฉินหลิงดังขึ้น ร่างมหึมาก็ปรากฏขึ้นเบื้องหลังเขาราวกับกะพริบตาเดียว — มันคือหมียักษ์สูงกว่ายี่สิบเมตร แต่ไม่เหมือนสิ่งมีชีวิต แววตาว่างเปล่าไร้จิตวิญญาณ ขนตามลำตัวเหมือนปมเชือก ช่างเหมือนตุ๊กตาผ้าฟลัฟฟี่ที่ถูกขยายใหญ่ขึ้นนับไม่ถ้วน
แม้จะเป็นเช่นนั้น ในจังหวะที่มันโผล่ขึ้นจากความว่างเปล่า อุ้งเท้ายักษ์คู่ที่พอจะบี้ตึกเล็ก ๆ ให้แหลกก็ทุบลงมาเหมือนปรบยุง ทับร่างของเฉินหลิงไว้ทันที!
ปัง—!
คลื่นลมไร้รูปลงแผ่ออกจากฝ่ามือหมียักษ์
หญิงสาวในสเวตเตอร์ฮู้ดสีขาวยืนนิ่งอยู่บนบ่าของหมียักษ์ตัวฟลัฟฟี่ มองฝ่ามือคู่นั้นที่ปิดสนิทไร้รอยต่อ แล้วส่งเสียงหึหึในลำคอ
"เขามาคนเดียว จำเป็นต้องใช้กำลังขนาดนี้เลยเหรอ?"
"เขากล้ามาคนเดียว แปลว่าต้องมีฝีมืออยู่บ้าง ระวังไว้ไม่ผิด" ช่างภาพเดินเข้าไปในภาพถ่ายอย่างใจเย็น พูดเสียงเหวี่ยง "แถม... ใครให้เขามาเล่นตลกกับฉัน? มาเล่นกับฉัน ก็ต้องจ่ายราคา!"
"เหรอ? ต้องจ่ายราคาอะไร?"
เสียงเรียบนิ่งดังขึ้นจากเบื้องหลังช่างภาพ เย็นเยียบราวกับมาจากยมโลก รูม่านตาของเขาหดเกร็งทันที!
ปฏิกิริยาของช่างภาพก็รวดเร็วไม่แพ้กัน เขากำกล้องถ่ายรูปแน่น หมุนตัวหันไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว แต่พอกำลังจะกดชัตเตอร์ใส่เบื้องหลัง เสียงชัตเตอร์กลับไม่ดังขึ้น... แถมสัมผัสปุ่มคุ้นเคยนั้นก็หายไปไร้ร่องรอย