ช่วงเวลาที่เสียงนั้นดังขึ้น หัวใจของลู่สวนก็จมดิ่งลงทันที
เขาเงยหน้าขึ้นอย่างเลื่อนลอย แล้วพบว่าตอนนี้ตัวเองกำลังอยู่ภายในตู้โดยสารของขบวนรถไฟหนึ่งตู้ นอกหน้าต่างคือความมืดของถิ่นทุรกันดารที่พัดผ่านไปอย่างรวดเร็ว มัวหมองไปหมด...
รอบตัวเขามีเงาร่างสิบกว่าคนล้อมวงอยู่ จ้องมองเขาอย่างเย็นชาเหมือนบอดี้การ์ดติดอาวุธ ด้านหลังของเขา ชายหนุ่มผู้สวมแจ็กเก็ตสีดำกำลังฉีกรูปถ่ายในมือทิ้งอย่างไร้ความรู้สึก
ลู่สวนก็คือคนที่หล่นออกมาจากรูปถ่ายใบนั้น
"ดร.ลู่ ต้องขออภัยที่ต้องนำท่านมาแบบหยาบกระด้าง แต่พวกเราก็ไม่มีทางเลือก"
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง แต่ไม่ได้มาจากปากใครในตู้โดยสารเลย ลู่สวนมองไปรอบ ๆ จึงมองไปที่จออิเล็กทรอนิกส์ด้านหน้าของตู้โดยสาร... บนจอภาพ เงาร่างหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่บนเฮลิคอปเตอร์เอ่ยขึ้นช้า ๆ
"ตอนนี้ท่านยังอยู่ในสภาวะควบคุมไม่ได้อยู่ ก่อนที่เราจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับท่าน การปล่อยท่านออกไปทำกิจกรรมในเมืองตามลำพังก็อันตรายเกินไป... ขอความเข้าใจด้วยนะ"
เมื่อเห็นใบหน้านั้น สายตาของลู่สวนเริ่มเย็นเยียบ เขาลุกขึ้นจากพื้นตู้โดยสารแล้วพูดเสียงต่ำ
"ผู้อำนวยการเจิ้ง ผมเข้าใจไม่ได้... นายบอกว่าผมอันตราย อันตรายตรงไหน?"
"สิ่งที่ไม่รู้จัก ก็คือความอันตราย" ผู้อำนวยการเจิ้งที่เชื่อมต่อจากระยะไกลพูดอย่างใจเย็น "ก่อนที่พวกเราจะไขความลับว่าเกิดอะไรขึ้นกับท่านได้อย่างถ่องแท้ ท่านไม่เหมาะจะออกไปเคลื่อนไหวภายนอก"