“ซูจือเวย เธอฆ่าฉันไม่ได้” อู๋จีจวินกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ทำไม?”
“ถ้าเธอฆ่าฉัน แดนอำนาจที่คุ้มครองแดนอู๋จีจะหดเหลือครึ่งหนึ่ง ฉันบูชายัญชาวบ้านไปสองโซนแล้ว แต่ยังมีประชากรที่ยังเคลื่อนไหวอีกอย่างน้อย 1,500,000 คนในเมืองชั้นนอก... อวตารของฉันตายเมื่อไหร่ คน 1,500,000 คนนั้นก็จะต้องตายเพราะเธอ”
ซูจือเวยหัวเราะเยาะ “รู้ตัวว่าหนีไม่รอดแล้ว ก็เลยคิดจะใช้ศีลธรรมมาผูกมัดฉัน?”
“ฉันแค่ยืนยันข้อเท็จจริง” อู๋จีจวินกล่าวเสียงแหบ “ฉันก็จริงที่ก่อสงครามระหว่างพิภพ แต่ตั้งแต่สงครามนี้เริ่มขึ้นจนถึงตอนนี้ เราฆ่าคนไปทั้งหมดก็แค่ 2,000,000 คน... ตอนนี้ถ้าเธอฆ่าฉัน พิภพอู๋จีก็จะต้องเสียผู้คนอีก 1,500,000 คน ถ้าเป็นแบบนั้น เธอกับฉันต่างกันตรงไหน?
ต่างกันแค่ตรงที่ ฉันฆ่าคนเป็นสิ่งที่มองเห็นได้ ส่วนเธอฆ่าคนเป็นสิ่งที่มองไม่เห็น”
แววตาของซูจือเวยเริ่มเย็นเยียบ เธอชูแท่งแสงในมือขึ้น แล้วฟันมันลงที่อกของอู๋จีจวินอย่างรุนแรง!
คลื่นสั่นสะเทือนที่มองไม่เห็นกระจายออกมา หน้าอกของอู๋จีจวินถูกเจาะเป็นรูดำขนาดกำปั้นในพริบตา แต่ตรงนั้นไม่มีหัวใจ อู๋จีจวินในตอนนี้ได้ก้าวข้ามขอบเขตของสิ่งมีชีวิตคาร์บอนไปแล้ว การโจมตีที่ถึงตายทุกรูปแบบล้วนไร้ผลต่อเขา
อู๋จีจวินมองภาพตรงหน้าอย่างไร้ความรู้สึก กำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แท่งแสงดอกสุดท้ายก็แทงเข้าที่ปากของเขาโดยตรง เจาะทะลุกะโหลก!
ปัง——!
ซูจือเวยมือหนึ่งกำแท่งแสงไว้แน่น ชุดฝึกยิมสีขาวปลิวไสวกลางโลกสีเทา ดวงตาของเธอเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง
แท่งแสงทั้ง 7 ดอกถูกแทงเข้าร่างอู๋จีจวินครบแล้ว เหมือนเม่นที่ถูกตอกตรึงไว้บนซากปรักหักพัง ทุกแท่งเปล่งประกายระยิบระยับ ราวกับซ่อนพลังอันน่าสะพรึงกลัวไว้ภายใน