"ข้างหน้าก็คือเมืองหลิ่วแล้ว"
เฉินหลิงมองเงาโครงเรือนคุ้นตาในระยะไกล แล้วเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ
"ในที่สุดก็จะถึงสักที" เจี่ยนฉางเซิงบิดไหล่เบา ๆ "พวกเรานับว่าข้ามครึ่งโลกมนุษย์มาแล้วใช่ไหม ถ้ายังไม่ถึงอีก คนจะเดินจนเป็นเป็นลมอยู่แล้ว"
"แต่เมืองหลิ่วนี่ ดูเหมือนจะไม่ต่างจากเมืองอื่นเลยนะ……"
"ไม่ใช่"
แจ็คดอกจิกขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาหลุดไปหยุดอยู่ที่ต้นไม้แห้งที่อยู่ใกล้ที่สุด ถ้ามองให้ดีจะพบเส้นใยบางละเอียดเป็นแถบ ๆ กำลังพลิ้วไหวไปตามลมบนผิวของมัน
"ภาพหลอนของโลกมนุษย์ที่นี่ แม้จะแตกสลายไปแล้ว แต่ใต้ผิวของภาพหลอนนั้น ดูเหมือนยังซ่อนอะไรบางอย่างไว้"
ไป๋เย่พยักหน้าเบา ๆ
"เส้นใยพวกนี้ ยังติดค้างลมหายใจของหัวหน้าสำนักวิถีเทพชิงคนนั้นอยู่ น่าจะถูกลอบซ่อนเอาไว้ตั้งแต่ก่อนที่ฟู่เซิงฮุ่ยจะเริ่มสร้างภาพหลอนเมื่อหลายร้อยปีก่อน……ดูท่า หัวหน้าสำนักให้ความสำคัญกับที่นี่มาก"
"ที่นี่มันมีอะไรพิเศษ เลยทำให้หัวหน้าสำนักถึงกับตั้งใจทิ้งเครื่องมือเอาไว้" เจี่ยนฉางเซิงขมวดคิ้ว "แล้วพอเราเข้าไป จะไม่ถูกมองเป็นศัตรูแล้วโจมตีทันทีใช่ไหม"
"คงไม่ถึงขั้นนั้น เส้นใยเหล่านี้ดูเหมือนจะมีกลไกกระตุ้นพิเศษ ขอแค่เราไม่ทำอะไรพร่ำเพรื่อก็ไม่มีปัญหา"
"ดูเหมือนหัวใจแดง 9 จะเดาไม่ผิด ที่นี่คือที่ปลอดภัยที่สุดจริง ๆ"
ทุกคนเดินไปเรื่อย ๆ ตามถนนหินสีเขียวหม่นที่มืดสลัว บ้านเรือนรอบด้านว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง เมืองทั้งเมืองไร้ซึ่งลมหายใจแม้แต่นิดเดียว
เฉินหลิงกวาดสายตามองรอบ ๆ ท่าทางของเขาดูซับซ้อน
นี่คือครั้งที่สามที่เขาเข้ามาในเมืองหลิ่ว