เฉินหลิงไม่รู้ว่าตัวเองรอมานานแค่ไหนแล้ว
เขารู้เพียงว่าเปลวไฟศึกจากริมขอบฟ้ายิ่งลุกโชนยิ่งรุนแรง รู้เพียงว่าฝนในเมืองหลิ่วยิ่งเย็นเจ็บถึงกระดูก… ณ วินาทีนี้ เขาตระหนักได้ว่า พวกเขาอาจจะไม่กลับมาอีกแล้ว
เฉินหลิงค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ รู้สึกว่างเปล่าโหว่ในอก ขณะที่กำลังเตรียมเดินกลับบ้านพักของสมาคมสนธยา เสียงฝีเท้าเบา ๆ ก็ดังขึ้นจากบ้านหลังหนึ่งด้านหลัง
ชายชราคนหนึ่งพยุงไม้เท้าก้าวออกมายืนใต้ชายคา สายตามองไปยังชุดแดงกลางสายฝน
เมื่อเห็นชายชราคนนี้ เฉินหลิงก็อดสะดุดใจไม่ได้
"โธ่เอ๊ย หนูจำได้จ๋า!" ชายชราจ้องมองเฉินหลิงอยู่ครู่ใหญ่ รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย "หนูเป็นเพื่อนของหลานรักตอนที่มันออกไปเก็บฟืน! หนูใช่ตัวตลกจริง ๆ! ไม่แต่งหน้า ป้ายังจำได้จ๋า!"
ครั้งแรกที่เฉินหลิงมาที่นี่ ก็เคยเห็นชายชราคนนี้แล้ว เขาเป็นคุณย่าของหลี่ชิงซาน เพราะมีดวงตาข้างหนึ่งเป็นดวงตาเทียม เฉินหลิงจึงประทับใจเรื่องนี้เป็นอย่างดี... มาถึงตอนนี้ดูเหมือนว่าแม้คุณย่าจะอายุมาก แต่ความจำยังดีเป็นพิเศษอยู่
เฉินหลิงเห็นดังนั้นจึงเอ่ยถามทันที
"คุณย่าครับ หลี่ชิงซานพวกเขากลับมาบ้างไหมครับ"
"หนูมาหาหลานป้าเหรอ? มากลับมาแล้วล่ะ... แต่ก็เดินทางออกไปอีก เขาบอกว่าถ้ามีเพื่อนมาตามหาที่นี่ ให้พาไปพักผ่อนในบ้านก่อน..."
ใจของเฉินหลิงตกมันเป็นตึงตัง
"แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนล่ะครับ เดินไปทางไหน"
"เขาเหรอ..."
ชายชราหันศีรษะไปช้า ๆ ในดวงตาขุ่นมัวนั้น สะท้อนภาพเปลวไฟศึกที่พุ่งทะยานไกลออกไป