เปรี้ยง—!!
กระแสพลังบุ๋มวูบไหวในอากาศ หวังจิ่นเฉิงเหมือนว่าวขาดสาย ร่วงลงมาจากยอดแผ่นดินที่ถูกชะลอนขึ้นมา แล้วกระแทกพื้น
ท่ามกลางฝุ่นที่พัดวน หวังจิ่นเฉิงที่เต็มตัวไปด้วยเลือดสะโหลสะเหล่ยันตัวลุกขึ้น รู้สึกเย็นวูบบนศีรษะ เขาเงยมือขึ้นลูบโดยไม่ทันตั้งตัว — ผมดำหนาทึบเมื่อครู่ ตอนนี้หลุดร่อนไปเป็นบริเวณกว้าง เหลือเส้นเล็ก ๆ ประปรายริมขอบ ตรงกลางเตียนผากโล้นเป็นทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
"เฮ้ย!!!" หวังจิ่นเฉิงสบถดังลั่น ไม่ทันแค่บาดแผลทั่วตัว ก้มหน้าล้วงหาวิกผมที่หายไปทันที
หัวล้านของหวังจิ่นเฉิงนั้นเป็นเรื่องกรรมพันธุ์ อาจเพราะบรรพบุรุษเคยโดนรังสีกระทบจนส่งผ่านมาถึงลูกหลาน คนในตระกูลเขาหัวล้านตั้งแต่วัยหนุ่มทุกคน หวังจิ่นเฉิงลืมไม่ลงเลยว่าวันที่ตัวเองบรรลุนิติภาวะ สายตาของพ่อตอนส่งวิกผมใหม่เงางามนั้น... เส้นผมดำขลับหนาฟูนั่นคือหน้าตาของเขา คือหัวใจของเขา
นับตั้งแต่ได้เป็นผู้อำนวยการ หวังจิ่นเฉิงไม่เคยอนาถถอยเช่นนี้มาก่อน เขารีบคว้าวิกผมจากโคลตม ตาเป็นประกาย
แต่ยังไม่ทันทื่อมือหยิบวิกสวมคืนกลับขึ้นหัว ร่างคลุมผ้าคลุมดำก็ยกฝ่าเท้าขึ้น แล้วเหยียบลงอย่างแรง บีบบิดซ้ายขวา บดวิกนั่นจมลงไปในโคลตมเสียสนิท
"ก็แค่หัวโล้นนี่เอง" ไอ้คนนั้นหัวเราะเยาะ "ประธานสมาคมพูดไม่ผิด คนของโลกมนุษย์แดนนี้ ล้วนเป็นพวกประหลาดทั้งนั้น"
"นาย!!!"
ประโยคนี้ราวกับมีดกรีดเข้ากลางใจหวังจิ่นเฉิง เจ็บยิ่งกว่าบาดแผลทั้งหมดบนร่างอีก
เขาจ้องดวงตาแดงก่ำใส่ผ้าคลุมดำตรงหน้าด้วยความโกรธ เพิ่งจะขยับตัว ผ้าคลุมดำก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน