หวังจิ่นเฉิงพบว่า หกโพแดงคนนี้มันเหมือนผีจริง ๆ
ไม่มีใครรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน ไม่มีใครรู้ว่ามันกลายเป็นใคร เหมือนดวงวิญญาณล่องหนที่แปรปรวน แต่กลับมักโผล่ขึ้นมาเสมอในช่วงเวลาและสถานการณ์ที่เข้าใจยาก
ก่อนหน้านี้ หวังจิ่นเฉิงยังคิดว่าหลังจากหกโพแดงเล่นงานตัวเองจนเต็มอิ่มแล้วก็คงหนีไป ยังไงซะเขาก็เป็นสมาชิกสมาคมสนธยา ไม่มีเหตุผลที่จะยุ่งเกี่ยวกับสงครามแดน… ดังนั้นเมื่อหวังจิ่นเฉิงมองเห็นใบหน้านั้นชัด ๆ ใจก็ตกตะลึงอย่างที่สุด
เฉินหลิงชำเลืองมองไปข้าง ๆ แล้วหยิบวิกผมขึ้นมาจากโคลตมจากพื้น ยื่นให้หวังจิ่นเฉิง
"นายพักได้แล้ว"
สายฝนและคราบเลือดไหลลงตามขอบวิก หยดลงพื้นโป๊ะ ๆ ตอนนี้วิกถูกเหยียบจนบิดเบี้ยว ใส่ไม่ได้แล้ว… สีหน้าของหวังจิ่นเฉิงซับซ้อนยิ่งกว่า
แต่สุดท้าย เขาก็ยื่นมือรับมันไว้ แล้วเอ่ยอย่างอนาถ
"โลกมนุษย์กำลังจะล่มสลาย นายยังอยู่ทำอะไร"
"ร้องงิ้ว"
"…อะไรนะ?"
หวังจิ่นเฉิงมองเฉินหลิง รู้สึกเหมือนหูตัวเองมีปัญหา…
เขากำลังจะถามต่อ ก็เห็นตะขาบเงาหลายตัวมุดขึ้นจากใต้ดินในระยะไกล ตัวเล็กสุดสูงประมาณสามคน ตัวใหญ่สุดแทบเท่าหอคอย
ลำตัวของมันครึ่งหนึ่งจมอยู่ในดิน อีกครึ่งชี้ตรงขึ้นกลางอากาศ เหมือนสาหร่ายที่ระริกกระเส่ากลางลม ดวงตาสีแดงชาดกวาดสำรวจรอบ ๆ ไม่หยุด คลี่คลายพลังน่าสะพรึงออกมา!
พวกมันเห็นหวังจิ่นเฉิงที่อยู่ใกล้ที่สุด และเฉินหลิงที่หันหลังให้ จึงพุ่งออกมาราวกับพบเหยื่อ พุ่งเข้ามาที่นี่เหมือนสายฟ้าสีดำ!