“พี่หลิน……”
หลี่ชิงซานเห็นภาพตรงหน้านั้น แล้วก็อ้าปากอยากจะห้ามปรามอะไรสักอย่าง แต่คำถึงปากก็กลืนกลับลงไป
หลี่ชิงซานรู้สึกได้ว่าเฉินหลิงดูไม่เหมือนเดิม……ในแววตาของเขาเหมือนมีอะไรบางอย่างเพิ่มขึ้นมา ทั้งที่สีหน้าดูสงบนิ่งขนาดนั้น แต่กลับให้ความรู้สึกอันตรายอย่างสุดขั้ว!
เฉินหลิงฝังศพหวงซู่เยว่เสร็จ ก็เดินผ่านข้างตัวหลี่ชิงซานออกไป ชุดงิ้วสีแดงเลือดนกนั้นมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ของโรงละครอย่างช้า ๆ
ติ๊ก——ติ๊ก——
สายฝนโปรยปรายไหลตามชายคา ราวม่านประกายระยิบระยับที่กำลังเต้นรำเบา ๆ ท่ามกลางสายลม
เฉินหลิงเงยหน้าขึ้น ยืนนิ่งเงียบดั่งรูปปั้น แววตาไม่อาจบอกได้ว่ามองไปยังชายคาที่ม่านฝนไหลเวียน หรือเมฆฝนหนาทึบแดนไกล หรือแม้แต่อาณาบรรณการแปลงโลหะขนาดมหึมาที่ซับซ้อนเหนือกลุ่มเมฆกันแน่
“ขงเป่าเซิง” เฉินหลิงพูดขึ้นเสียงดังกะทันหัน
“……คุณชาย”
“ทำไมไม่ไปล่ะ?”
ขงเป่าเซิงอ้าปากหวอด แล้วก้มหน้าตอบเสียงเบาว่า “ผม……ผมอาลัยเมืองหลัก อาลัยโรงละครจิ้งหง”
“แล้วเธอล่ะ?” เฉินหลิงหันไปมองหลี่ชิงซานข้าง ๆ
“ผมเป็นทายาทของบุกเบิก โลกมนุษย์คือบ้านที่บรรพบุรุษของเราปกป้องเอาไว้ ให้ผมจ้องดูมันถูกย่ำยีตรงหน้าแบบนั้น……ผมทำไม่ได้” หลี่ชิงซานตอบอย่างหนักแน่น
เฉินหลิงเงียบไปครู่หนึ่ง
“งั้นนะ พวกเธอไม่มีใครวางแผนจะไป ใช่ไหม?”
“ผมไม่ไป”
“คุณชาย……ผมก็ไม่ไปเหมือนกัน”
เฉินหลิงเอียงหัวเล็กน้อย แววตามองไปยังแผ่นป้ายที่เขียนตัวอักษรใหญ่สามตัวว่า “โรงละครจิ้งหง” ครั้งก่อนที่เขามาที่นี่ คือเพื่อเตือนให้ทุกคนหนีภัยไปที่เมืองหลิ่ว ไม่คิดว่าในตอนจบ พวกเขากลับมาบรรจบกันที่โรงละครแห่งนี้อีกครั้ง……