ใบหน้าของอู๋จีจวินบูดบึ้งยิ่งกว่าเดิม
เขาประเมินความสามารถในการควบคุมแดนโลกมนุษย์ของซูจือเวยต่ำเกินไป ไม่คิดว่าเธอจะย่อทั้งแดนให้เหลือเป็นเพียงดอกไม้สีแดงได้ การจะหนีออกจากแดนนี้ด้วยวิธีปกติคงเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว
"ซูจือเวย… ถ้าคิดว่าแค่นี้จะกักฉันไว้ได้ ก็ไร้เดียงสาเกินไปแล้ว"
อู๋จีจวินส่งเสียงฮึดฮัว เหยียบเท้าลงพื้นอย่างหนักหน่วง!
ตึง—!!
ทันทีนั้นเอง ผืนดินร้างใต้เท้าก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเงินจับตาเห็นได้ ก่อนจะไหลบ่าซึมเข้าสู่ร่างของอู๋จีจวินอย่างบ้าคลั่ง… ดิน หิน สิ่งปลูกสร้าง สสารทั้งปวงถูกกลืนให้กลายเป็นร่างกายของเขา รูปร่างของเขาขยายใหญ่ขึ้นด้วยความเร็วเหลือเชื่อ!
ถ้าหากอู๋จีจวินเดิมคือเพียงตัวหนอนตัวเล็กบนกลีบดอกไม้สีแดง ตอนนี้ภายในพริบตาเขาได้โตขึ้นจนเท่าลูกปิงปอง และยังคงขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ อย่างน่าตกใจ!
ระยะห่างระหว่างอะตอมถูกยืดออกอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกันนั้นปริภูมิรอบตัวอู๋จีจวินก็ค่อย ๆ บิดเบี้ยว เหมือนกำลังฉีกข้อจำกัดของมิติทีละเล็กทีละน้อย เพื่อบังคับตัวเองให้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตในมิติเดียวกับซูจือเวย
ซูจือเวยหรี่ตาลงเล็กน้อย อุ้งมือที่ในสายตามนุษย์ดูเหมือนสามารถปกคลุมทั้งโลกฟาดลงมายังร่างของอู๋จีจวินพร้อมเสียงคำราม ราวกับว่าฟากฟ้ากำลังถล่มลงมา วันสิ้นโลกมาถึงแล้ว!
ถ้าสภาพของอู๋จีจวินตอนนี้เปรียบเหมือนลิงซุนในอุ้งมือพระพุทธเจ้า ชั่วขณะนี้ ภูห้านิ้วที่กดทับเขาก็มาถึงแล้ว
อู๋จีจวินสูดหายใจลึกขึ้นเรื่อย ๆ พลังของ《วัสดุศาสตร์》ถูกดันจนสุดขีด ร่างสีเงินที่เบียดประชิดฟ้าของเขาเริ่มส่องประกายเจิดจ้า สสารนับไม่ถ้วนถือกำเนิดขึ้นในร่าง ประกอบร่าง สานต่อกัน…