ยอดอัจฉริยะแห่งวิถีเทพชิงเสิน……ขอต้อนรับการกลับคืนของเจ้าแห่งโลกมนุษย์
เยาว์ชิงไม่ได้บอกชื่อของตนเอง
เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ก้มหัวลึก แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองซูจือเวยตรง ๆ ก็ไม่กล้า ตอนนี้เขากำลังพยายามข่มใจตัวเองอย่างสุดชีวิต ถ้าได้เห็นดวงตาของซูจือเวย เขากลัวว่าจะห้ามใจไม่อยู่ แล้วเผยร่องรอยออกไป……
ดังนั้นเขาจึงเพียงจ้องมองเงาสะท้อนที่แตกกระจายบนผิวน้ำ ท่าทางดูเคารพและถ่อมตัว
เขาแก่เกินไปแล้ว
สามร้อยปีที่ผ่านมา เยาว์ชิงเห็นหน้าซูจือเวยทุกวัน แต่ความประทับใจที่ซูจือเวยมีต่อเขากลับยังหยุดอยู่ที่สามร้อยปีก่อน วันนั้นเขายังเป็นหนุ่มอายุราว 20 ที่เปี่ยมไปด้วยไฟ……
แต่ตอนนี้ล่ะ?
ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอย ผิวกายปกคลุมไปด้วยฝ้าเรื้อน บาดแผลเปื่อยยุ่ยน่าขยะแขยงทะลุผ่านร่างกาย ทั้งหมดนี้ทำให้เขาดูเหมือนปีศาจน่าสะพรึง……คนแบบนี้ ไม่มีสิทธิ์เป็น "เหยาชิง" อีกต่อไป
แทนที่ซูจือเวยจะได้พบกับตัวตนแบบนี้ ก็ปล่อยให้ "เหยาชิง" กลายเป็นอดีตตลอดไป คงอยู่ในใจของเธอด้วยภาพที่สมบูรณ์แบบที่สุดตลอดกาลดีกว่า
ส่วนตัวเขาเอง……
เอาเถอะ
ยังไงก็ใกล้ตายแล้วนี่นา
"ยอดอัจฉริยะแห่งวิถีเทพชิงเสิน……" ซูจือเวยทวนคำเหล่านี้ ดวงตาเป็นประกายแปลกใจ
เธอรับรู้ได้ว่า แม้ชายชราตรงหน้าจะน้ำมันหมดตะเกียงแห้ง ใกล้สิ้นลมเต็มที แต่พลังที่แผ่ออกมานั้นเป็นระดับครึ่งเทพอย่างแท้จริง ที่แท้ในยุคนี้ วิถีเทพชิงเสินก็กำเนิดครึ่งเทพขึ้นแล้วหรือ?
ซูจือเวยจ้องมองชายชราตรงหน้า พยายามมองเห็นใบหน้าของเขา แต่แผ่นหลังของอีกฝ่ายกลับค้อมลงไปอีก มองไม่ชัดสักที
"ท่านเจ้าแห่งโลกมนุษย์" เงาร่างชรานั้นเอ่ยขึ้นทันที