หัวใจของซูจือเวย เต้นพลาดจังหวะไปหนึ่งครั้ง
แทบพร้อมกันนั้น ดวงตาของราชาอู๋จีก็เปล่งประกายเฉียบคม ทั้งร่างของเขากลายเป็นของเหลว ห่อหุ้มหินปราชญ์สามเม็ดดำดิ่งลงใต้ดิน วิ่งหนีไปยังที่ไกลๆ อย่างรวดเร็ว!
นี่คือโอกาสที่ดีที่สุดในการหลบหนีของเขา!
ร่างของซูจือเวยลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ กลางร่องเหวบนพื้นดิน หยดน้ำตาสองสายไหลลงจากแก้ม แล้วจมหายไปใต้พื้นดินอย่างไร้เสียง
เธอรู้ว่าทำไมตัวเองถึงมีชีวิตอยู่ ทำไมถึงยืนอยู่ตรงนี้ได้ และก็เดาได้ว่าทำไมเยาฉิงถึงเลือกจากไป… แต่ตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว ไม่มีใครในโลกนี้รู้เลยว่าตอนนี้เยาฉิงไปอยู่ที่ไหน
ความผิดอกธรรมและความโศกเศร้าไม่สิ้นสุดถาโถมเข้าในจิตใจของซูจือเวย ตามมาด้วยเปลวโทสะที่ลุกลามถึงขั้วฟ้า!!
ซูจือเวยมองไปยังทิศทางที่ราชาอู๋จีหลบหนี หมัดทั้งสองข้างเส้นเลือดพองโต!
ทุกอย่าง ล้วนเกิดจากราชาอู๋จีทั้งนั้น
การโจมตีด้วยนิวเคลียร์เมื่อสามร้อยกว่าปีก่อน การรุกรานโลกมนุษย์ของยุคสมัยนี้ การใช้ชีวิตมนุษย์หลอมหินปราชญ์ บีบให้เหยาชิงต้องตื่นขึ้น แถมยังทำร้ายเขาจนบาดเจ็บสาหัสเกือบเอาชีวิตไม่รอด…
เรื่องราวคูแค้นที่โลวยี่กับเธอก่อไว้ใหญ่เกินกว่าจะประนีประนอมได้เป็นครั้งเดียว มีแต่ความตายเท่านั้นที่ชดใช้ได้
"โลว!!! ยี่!!!"
เสียงโห่ร้องแค้นของซูจือเวยดังกึกก้องเหมือนฟ้าผ่า ก้องไปทั่วแผ่นฟ้าแดนเทา
ร่างของเธอฉีกระลอกคลื่นออกเป็นระลอกๆ กลางห้วงว่างเปล่า วินาทีถัดมากลายเป็นลำพลังงานแล้วหายวับไป พอปรากฏตัวอีกคราวก็ย้ายถึงที่ราบรกร้างแห่งหนึ่งเสียแล้ว