เมื่อช่างภาพพ่นคำนี้ออกมาอย่างเย็นชา ขั้นสี่ก็ปลดปล่อยสังหารณ์ออกมาอย่างไร้ข้อจำกัดใด ๆ!
ในโลกที่เต็มไปด้วยจุดรบกวน กรอบภาพไร้รูปลักษณ์ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าทีละวง ซ้อนกันเป็นวงแหวนหลายชั้นล็อกร่างของเฉินหลิงเอาไว้!
ในวินาทีนั้นเอง เฉินหลิงถูกขังอยู่ในภาพถ่ายใบหนึ่ง แล้วภาพถ่ายใบที่สองก็บันทึกภาพใบแรก ภาพถ่ายใบที่สามก็บันทึกภาพใบที่สอง...
มันเหมือนกระจกสองบานที่ตั้งขนานหันหน้าเข้าหากัน ภาพสะท้อนที่ซ้อนทับกันจะขยายออกไปเป็นโลกที่เหมือนกันไม่รู้จบ... หรือเหมือนการใช้ภาพหนึ่งใบถ่ายภาพอีกใบที่มีเนื้อหาเหมือนกัน ภาพถ่ายนับไม่ถ้วนฝังตัวซ้อนกัน จนภาพดั้งเดิมยุบตัวกลายเป็นจุดเล็กจิ๋ว ถูกผนึกไว้ที่สุดใจกลางภาพถ่ายไร้สิ้นสุด
ภาพถ่ายหลายพันหลายหมื่นใบซ้อนทับกันในชั่วเดียว ดันร่างของเฉินหลิงตกลงไปสู่สุดลึกของโลก!
เฉินหลิงไม่ได้ดิ้นรน ปล่อยให้ร่างตัวเองตกลงไปในโลกของภาพถ่าย กลับตั้งใจศึกษาการเปิดแดนอำนาจนี้อย่างจริงจัง พลางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
"เปิดแดนอำนาจผ่านท่าทางมือเลือกภาพงั้นเหรอ... ไม่รู้แดนอำนาจของฉันจะอยู่ในประเภทนี้ไหมนะ?"
เขาตกลงไปพร้อมกับยกสองมือขึ้นทำท่า"ถ่ายรูป"กลางอากาศ แต่ภายในร่างกลับไม่มีความเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย... เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่"กุญแจ"ที่จะเปิดแดนอำนาจของเขา
แต่การได้ดูแดนอำนาจของคนอื่นก็เป็นทางลัดที่ดีจริง ๆ สักวันถ้าหาได้แรงบันดาลใจจากตรงนี้ อาจเจอวิธีเปิดแดนอำนาจของตัวเองก็ได้ ยังดีกว่านั่งเดาคนเดียวอยู่เงียบ ๆ