บทที่ 731 พวกไก่ดินหมาโคลนก็เท่านั้น
“……กินข้าวเหรอ?”
เจี่ยนฉางเซิงคิดในใจว่า ราชันย์แดงคนนี้ก็ช่างพิถีพิถันจริง ๆ อยู่ในแดนเทา ข้างกายยังมีวันดับโลกานั่งอยู่ด้วยแท้ ๆ แต่กลับยังกินข้าวตรงเวลาได้อีก……
ที่จริงเจี่ยนฉางเซิงหิวมานานแล้ว เพียงแต่สถานการณ์ตอนนี้ค่อนข้างพิเศษจึงไม่ได้พูดออกมา เขาฉวยโอกาสนั่งลงบนม้านั่งยาวข้างราชันย์แดง แต่เพิ่งจะเอื้อมมือไปหยิบตะเกียบ เสียงของอาจารย์ก็ดังขึ้นเนิบ ๆ ว่า
“นาย ไปสลับที่กับเขา”
มือที่ยื่นออกไปของเจี่ยนฉางเซิงชะงักกลางอากาศ ก่อนจะค่อย ๆ ชักกลับมาเงียบ ๆ เขาสบตากับ “เฉินหลิง” หนึ่งครั้ง แล้วก็กลับไปนั่งอีกฝั่งตามเดิม
ส่วน “เฉินหลิง” ขมวดคิ้ว มองสำรวจอาจารย์กับอาหารจานนี้ที่โผล่มาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ราวกับกำลังสงสัยว่ามีกับดักซ่อนอยู่หรือไม่……แต่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็แค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะนั่งลงข้างอาจารย์อย่างมั่นใจ
ทันทีที่เขานั่งลง ฉากรอบตัวก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป บนพื้นดินมืดสนิทที่เดิมมีกำแพงคุ้นตาผุดขึ้นมาทีละด้าน บ้านหลังหนึ่งปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าราวกับถูกพับกางออก แล้วโอบคลุมทั้งสามคนไว้……บรรยากาศกลางแจ้งเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นห้องอาหารในบ้านที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายชีวิตประจำวัน
เจี่ยนฉางเซิงสนใจภาพตรงหน้าอย่างมาก แต่พอ “เฉินหลิง” เห็นสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยก็ชะงักไปทันที
นี่คือบ้านของเหวินเหรินโหย่ว ศิษย์พี่สาม
“เฉินหลิง” ขมวดคิ้วจ้องอาจารย์ ไม่รู้ว่าหมอนี่กำลังวางแผนอะไรอยู่