เฉินหลิงขมิ้นตาเล็กน้อย
“ต่อจากนี้ ไม่ว่าถูเทียนซึ่งได้ ‘สิทธิพิเศษ’ มาจะอยู่ที่ไหน ที่นั่นก็จะกลายเป็นศูนย์กลางของพายุ
แต่ไม่ว่าพวกเขาจะฆ่าฟันชิงดีชิงเด่นกันแค่ไหน ก็ถูกชะตากำหนดให้ไม่ได้อะไรสักนิด...ผู้ได้ประโยชน์ในตอนจบ มีได้แค่ฉันคนเดียว”
เฉินหลิงกางฝ่ามือออก เม็ดประกายใสวับวาบนอนอยู่ในอุ้งมือ ส่องแสงระยิบระยับจนหลงใหล
เห็นเม็ดนี้ ดวงตาของเจี่ยนฉางเซิงลืมโพลงทันที!
“ถ้าจะพูดเรื่องใจดำ ต้องยกให้นายคนนี้เลย!” เจี่ยนฉางเซิงยื่นมือออก “ยืมฉันดูหน่อยดิ?”
“ไม่ยืม”
“ขี้เก็จขนาดนี้เลย?!”
“ให้นายไปแล้ว ฉันก็ไม่มีทางเอาคืน”
“นี่นายไม่ใช่บอกว่าไม่สนใจ[ดวงดาราสวรรค์]หรือไง? นายไม่สน แต่ฉันสน! นายให้ฉันก็เท่ากับช่วยเหลือคนที่ต้องการ!” เจี่ยนฉางเซิงพูดอย่างมีเหตุมีผล
เฉินหลิงมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม “นี่ฉันได้มาด้วยฝีมือตัวเอง นายไม่ให้ประโยชน์อะไรเลย แล้วจะเอาไปฟรี ๆ?”
“งั้น...งั้นนายอยากได้ยังไง?”
เจี่ยนฉางเซิงคลำทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า นอกจากเหรียญกระจัดกระจายไม่กี่เหรียญ กระเป๋าก็สะอาดยิ่งกว่าหน้า ทำได้แค่จ้องเฉินหลิงตาละห้อย “ขอเงินไม่มี มีแต่ชีวิตหนึ่งดวง...ไม่งั้น ให้ฉันโดนนายฟันสักสองสามครั้งเป็นความบันเทิง?”
เฉินหลิง: ...
เฉินหลิงขี้เกียจเอาใจใส่ แค่หันหน้าหนีแล้วเตรียมจะเดินจากไป
แต่แล้วหางตาของเขาเหมือนกวาดไปเจออะไรบางอย่าง เขาก็หยุดยืนทันที...แล้วเดินไปยังซากปรักหักพังบริเวณหนึ่ง