เจี่ยนฉางเซิงรู้สึกว่าตัวเองน่าจะเริ่มเห็นภาพชีวิตไหล้ตายแล้วมั่ง
แรกสุดก็คือการทอยลูกเต๋าไม่รู้จบ แล้วก็เริ่มร่วงลงมาอย่างบ้าคลั่ง ต่อมาก็โดนล้อมตีขึ้นมางง ๆ การโจมตีที่ปกคลุมฟ้าดินเกือบเอาชีวิตเขาไปหนึ่งรอบ พอคิดว่าหนีรอดออกมาได้แล้ว ก็เท้าลื่นอีก ทั้งตัวหมุนไปในความมืดเหมือนนั่งรถไฟเหาะเป็นสิบวินาทีกว่า ๆ ก่อนจะตกลงมาอยู่ที่นี่……
ประสบการณ์เพียงหนึ่งนาที บิดเบี้ยวยิ่งกว่าชะตาชีวิตของเขาอีก ตอนนี้เจี่ยนฉางเซิงนอนแผ่อยู่บนพื้น รู้สึกเหมือนทุกอย่างรอบตัวยังหมุนอยู่
แม้แต่เฉินหลิงที่นั่งข้าง ๆ ก็ยัง……
เฉินหลิง?!
เจี่ยนฉางเซิงลืมตาโพลง ลุกขึ้นนั่งพรวด กัดฟันพูด "เฮ้ย นายโพแดง!! เดี๋ยวฉันจะเอาชีวิตนายแลก——"
"ได้ข่าวว่า นายบอกพวกนักสังหารมังกรว่า ตัวเองชื่อหลินเยี่ยน?" เฉินหลิงเอ่ยเรียบ ๆ โดยไม่หันกลับมา
เจี่ยนฉางเซิง: "อ่า……"
ความฮึกเหิมของเจี่ยนฉางเซิงหายไปกว่าครึ่ง เขาหันหน้าหนีไปทางอื่นอย่างเกรงใจ
เห็นท่าทีนี้ เฉินหลิงก็รู้ว่าเรื่องที่ตัวเองบอกพวกนักสังหารไปว่าชื่อเจี่ยนอู๋ปิงนั้นยังไม่ถูกเปิดโปง……ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยของเสี่ยวเจี่ยน เขาต้องเอาคำพูดเดียวกันนี้แซะกลับมาแน่ ๆ แน่นอนว่าเฉินหลิงเองก็ไม่มีทางเปิดโปงเองหรอก ในเมื่อตอนนี้เขากำลังยืนอยู่บน 'ที่สูงทางศีลธรรม'
"งั้น ที่นี่แหละเหรอ ที่นายใช้บงการทุกอย่างอยู่เบื้องหลัง?" เจี่ยนฉางเซิงเปลี่ยนเรื่องอย่างเป็นธรรมชาติ "ดูดีมีระดับเหมือนกันนะ"