หลายชั่วยามต่อมา
ร่างคนแต่งชุดขาวนับสิบยกเปลมาถึงปากทางเข้าวังมืด
“อยู่ใต้ตรงนี้จริงเหรอ?”
“ใช่ เขาว่าตายไปหลายสิบคน...คนฝ่ายสนับสนุนพวกเราถูกดึงมาเกือบหมด ไม่งั้นยกไม่ไหวจริง ๆ”
“...ตอนออกแบบวังมืด มันอันตรายขนาดนี้เลยเหรอ?”
“น่าจะไม่นะ แต่เข้าว่าพวกนั้นทะเลาะกันเอง เลย...”
“ช่างมันเถอะ นั่นไม่ใช่เรื่องที่เราต้องคิด ลงไปขนศพกัน ระวังเทียบกับรายชื่อทีละคน อย่าให้ขาดหาย”
เหล่าคนฝ่ายสนับสนุนเดินเข้าวังมืดติด ๆ กัน เมื่อเห็นภาพของแต่ละด่านราวกับนรกบนโลกมนุษย์ สีหน้าก็ซีดเผือดทันที...พวกเขาไม่คิดไม่ได้เลยว่า อะไรกันแน่ที่เกิดขึ้นในวังมืด ถึงได้สร้างภาพแบบนี้?
“...แปลก” คนชุดขาวหนึ่งยกศพขึ้นจากพื้น จู่ ๆ ก็เหมือนตรวจจับได้อะไรบางอย่าง คิ้วขมวดทันที
“เกิดอะไรขึ้นหัวหน้า?”
“ดวงวิญญาณหละ? ดวงวิญญาณของพวกมันหายไปไหน?!”
หัวหน้ารีบวิ่งไปหาศพอีกร่าง ใช้วิถีเทพสำรวจอยู่ชั่วขณะ สีหน้ายิ่งเสีย...ลองตรวจศพต่ออีกหลายศพเพื่อยืนยัน ก็ยืนตัวแข็งค้างไปชั่วขณะ
“เป็นไปไม่ได้...ไม่ควรเป็นแบบนี้...”
“ดวงวิญญาณหาย?” ทุกคนรู้ตัวทันทีว่าเรื่องนี้ร้ายแรงแค่ไหน “แต่[แดนเกือบตาย]ของคุณหานครอบคลุมทุกตารางนิ้ว ดวงวิญญาณไม่มีทางกระจายหายไป มันควรถูกกักเก็บไว้ในร่าง...ทำไมถึงไม่มีดวงวิญญาณได้?”