ขณะที่สามคนกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน
เงาร่างดำทะมึนกลุ่มหนึ่งเดินขึ้นบันไดมาอย่างช้า ๆ
สามคนเงียบลงทันที แขกที่กำลังรับประทานอาหารก็หันไปมองตรงนั้นอย่างประหลาดใจ ทุกคนรู้สึกได้ว่าอุณหภูมิรอบตัวเย็นลงเรื่อย ๆ เมื่อกลุ่มคนนั้นเดินเข้ามาใกล้… ชั่วขณะนั้น ร้านอาหารทั้งร้านเงียบสนิท
ในบรรยากาศแบบนั้น พนักงานเสิร์ฟข้าง ๆ ไม่กล้าเข้าไปทักทาย สุดท้ายชายหนุ่มที่ดูเหมือนหัวหน้าพนักงานคนหนึ่งจึงต้องเข้าไปถามอย่างเคารพนบนับ
“ทั้งหลายมีอะไร…”
“เราต้องการโต๊ะกลมสองตัว ตัวใหญ่” ชายชุดดำคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่รับข้อโต้แย้ง
“ครับ ทั้งหลายทางนี้ครับ!”
ภายใต้การนำของพนักงานเสิร์ฟ กลุ่มคนนี้เดินมุ่งหน้าอย่างกว้างใหญ่ไปยังโต๊ะกลมใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากโต๊ะของเฉินหลิงและพวก แต่กลับไม่นั่งลง หากหันมามองทายาทน้อยท่ามกลางฝูงชนพร้อมหน้ากัน ราวกับรอคำสั่ง
“นั่งเถอะ นั่งเถอะ” ทายาทน้อยพูดเบา ๆ “พวกเจ้าทำให้แขกคนอื่นตกใจแล้ว”
ซู่ล่า—
ทุกคนนั่งลงอย่างรวดเร็ว
เหลือเพียงไม่กี่ร่างที่ตัวสูงเกินไปหรือร่างกายใหญ่เกินกว่าจะนั่งบนเก้าอี้ ยืนเรียบร้อยอยู่ด้านหลังทายาทน้อย ราวกับกำแพงเมืองที่กดดันอย่างที่สุด
“สั่งอาหาร” ชายชุดดำคนหนึ่งพูดเสียงต่ำ
เมื่อพนักงานเสิร์ฟรีบยื่นเมนูมาให้ ชายชุดดำกวาดตามองแวบเดียวก็วางเมนูลงบนโต๊ะทิ้ง
“เอาสักหนึ่งเล่ม”