“ช้าไปเกินไป……”
แบรนด์ที่ยืนอยู่กลางแมกไม้แห่งการเล่นแร่แปรธาตุขมวดคิ้วเล็กน้อย
ตั้งแต่เมื่อครู่ ความเร็วในการเก็บรวบรวมวิญญาณก็ค่อย ๆ ลดลง วิญญาณหลายหมื่นดวงสุดท้ายกลับยังไม่กลับคืนมาครบจนถึงตอนนี้… แต่แบรนด์ก็คงเดาสาเหตุได้ การระเบิดเพิ่มจำนวนอย่างก้าวกระโดดของวิญญาณเมื่อก่อน เพราะสงครามเพิ่งเริ่มต้น โดยเฉพาะชาวบ้านในเมืองเล็กเมืองน้อยที่ยังไม่ทันหนีไป ก็ล้มตายเป็นวงกว้าง
แต่ตอนนี้ผู้ลี้ภัยแทบทั้งหมดหนีเข้าเมืองหลวงไปหมดแล้ว และถูกซ่อนเอาไว้ กองทัพหลักก็ฝ่าแนวป้องกันเข้าไปไม่ได้สักที ทำให้ความคืบหน้าในการเก็บวิญญาณช้าลงเรื่อย ๆ
สายตาของแบรนด์มองลงไปใต้กลุ่มเมฆ เห็นสมรภูมิอันอลวนริมกำแพงเมือง และเหล่าหายนะจำนวนมากที่ทะยานอยู่ท่ามกลางนั้น แล้วเขาก็อึ้งงันอยู่กับที่…
“นี่คือ…”
ตูม——!!!
เสียงระเบิดลั่นตัดความคิดของแบรนด์ขาด
เขาเงยหน้าขึ้นมองทันที เห็นภาพปักยักษ์มหึมาที่พลิกไหวอยู่บนฟากฟ้ากำลังแตกสลายด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็นได้ เส้นด้ายปักที่แน่นเป็นระเบียบกลายเป็นเม็ดทราย ราวกับทะเลทรายมหาศาลถูกลมพัดหมุนว่อน!
ร่างหนึ่งประป่าเปื้อนเลือดถูกกระเด็นถอยหลังออกมาจากภาพปักที่แตกสลาย เปรอะเสื้อคลุมสีขาวตามหลังมาติด ๆ
“ดูท่า ร่างกายของนายถึงขีดจำกัดแล้วสินะ”
เจ้าไร้ขีดสุดเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ
นางยกมือขึ้นเรียก เม็ดทรายที่ปลิวว่อนอยู่บนฟากฟ้าก็แปรสภาพเป็นลูกกลมเล็ก ๆ คล้ายโลหะขึ้นทีละลูก เมื่อพวกมันเต้นระบำอยู่ท่ามกลางสายลม ประจุไฟฟ้าจำนวนมากก็เกาะกินอยู่บนตัวมัน