“[หกข้าวหลามตัด] เธอมาอยู่แดนเทียนชูได้ยังไง?” เจ้าของร้านถามด้วยความงงงวย
“ฝ่ายบนเหมือนจะไม่ได้สั่งภารกิจที่แดนเทียนชูให้เธอนี่”
“ก็จริง ไม่ได้สั่ง ฉันมาเอง……พูดให้ถูกคือ ฉันอยากไปแดนอู๋จี แต่ตอนนี้ขบวนรถไฟทุกขบวนหยุดวิ่งหมดแล้ว ฉันเลยไปไม่ได้” ซุนปู้เหมียนยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้
“แดนอู๋จี? ช่วงเวลาแบบนี้ เธอจะไปที่นั่นทำไม?”
“ก็แค่รู้สึกว่าน่าสนใจ อยากไปดูสักหน่อย”
เจ้าของร้านไม่เชื่อคำโกหกของซุนปู้เหมียนหรอก เขาจ้องมองหนุ่มหน้าตายิ้มแฉ่งคนนี้สักพัก แล้วก็พบว่ามองไม่ทะลุดวงตาคู่นั้น ผ่านไปนานก็ยังต้องเอ่ยขึ้น
“ตามทฤษฎี สมาคมสนธยาไม่เข้าไปยุ่งกับการกระทำประจำวันของสมาชิก……แต่หกข้าวหลามตัด นายอย่าหาที่ตายเป็นเลย อย่าคิดทำสิ่งที่ไม่เป็นผลดีต่อสมาคมสนธยา……ราชันย์แดงกับราชันย์เทา จะจับตาดูนายตลอดเวลา”
“ดูสิ ดูสิ นายพูดไปไกลแล้วนี่……ฉันจะไปทำอะไรที่ไม่ดีกับสมาคมสนธยาได้ยังไง?” ซุนปู้เหมียนแผ่มือทั้งสองออก แทบจะเขียนคำว่า “พลเมืองดี” สองตัวใหญ่ ๆ ลงบนใบหน้า “ผมอยากไปร่วมความครึกครื้นที่แดนอู๋จีเท่านั้นแหละ เท่านั้น!”
เจ้าของร้าน: “……”
เจ้าของร้านถอดใจ ขี้เกียจจะเสียเวลาพูดกับเขา
“ฉะนั้น พวกนายต้องมีวิธีจากแดนเทียนชู ไปยังแดนอู๋จีอยู่แน่ ๆ ……ใช่ไหม?” ดวงตาของซุนปู้เหมียนเบิกแคบลงเล็กน้อย
“ตอนนี้ขบวนรถไฟทุกเส้นทางที่เชื่อมกับแดนอู๋จี ถูกตัดขาดหมดแล้ว อาศัยวิธีปกติข้ามไปไม่ได้แล้ว……ตอนนี้นายเพิ่งขั้นสี่ อาศัยตัวเองข้ามแดนเทาไปก็เป็นไปไม่ได้เหมือนกัน” เจ้าของร้านหยุดพักหนึ่งจังหวะ “แต่……”