ในความมืดคลุ้ม
เฉินหลิงค่อย ๆ เปิดดวงตาขึ้นช้า ๆ
เฉินหลิงไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน ความเหนื่อยล้าที่ไม่เคยเป็นมาก่อนไหลบ่าเข้ามาจากทุกมุมของร่างกาย สติของเขายังคลุมเครือ... แล้วในความคิดของเขา ใบหน้าปีศาจที่บิดเบี้ยวกลางแสงฟ้าผ่าก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมชุดงิ้วสีดำแดงนั่น
ใบหน้าปีศาจ... ชุดงิ้ว... วิถีเทพละคร...
"ไม่ถูกแล้ว วิถีเทพของเธอ... บิดเบี้ยวเหมือนกันเหรอ??" ประโยคนี้ก้องอยู่ในหูของเฉินหลิง ดังเหมือนฟ้าผ่า!
สติที่มืดมนของเขาตื่นขึ้นทันที ทั้งร่างกระโจนลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว หยดเหงื่าเม็ดแล้วเม็ดเล่าไหลลงมาจากแก้ม...
คำว่า "เหมือนกัน" นี่มันหมายความว่ายังไง?
ในโลกใบนี้ นอกจากเขาแล้ว ยังมีคนอื่นที่มีวิถีเทพละครแบบบิดเบี้ยวกันอีกเหรอ?
ไม่ เป็นไปไม่ได้... วิถีเทพละครของเขาที่บิดเบี้ยวนั้น เกิดจากฉาวไจ๋ เกิดจากเฉินเยียน เกิดจากสาเหตุซับซ้อนมากมาย... วิถีเทพละครที่บิดเบี้ยวแบบนี้ ไม่มีทางถูกลอกเลียนแบบได้!
ประโยคนั้นเหมือนตะปูตอกลงกลางใจของเฉินหลิง เขาอยากรู้ตัวตนของคนนั้นเหลือเกิน อยากรู้ว่าในโลกนี้ยังมีวิถีเทพละครที่บิดเบี้ยวอีกหรือไม่... แต่ตอนนี้ยังเข้าไปในคลังข้อมูลยุคสมัยไม่ได้
เฉินหลิงถอดหายใจยาว ใช้เวลาระบายนานพอสมควร ก่อนจะค่อย ๆ คืนความสงบจากความวิตกและใจร้อน
เขาเริ่มกวาดสายตามองรอบ ๆ