เฉินหลิง: ?
เฉินหลิงมองศีรษะที่น่าสยดสยองเปื้อนคราบเลือด แหว่งวิ่นไม่เป็นทรง ไม่อาจรู้ได้เลยว่าก่อนตายมันเคยผ่านอะไรมาบ้าง จะเอาไปเชื่อมโยงกับคำว่า "ของขวัญพบกัน" ก็ยังไม่ไหว
"มันเป็นพวกลัทธิเจียงเทียน พยายามจะอัญเชิญการเชื่อมต่อแดนเทาฝั่งตรงข้ามโรงงิ้วของท่าน ฉันจึงจัดการมันซะ" หลิ่วชิงเยียนอธิบายเสียงเบา
ได้ยินดังนั้น สายตาที่เฉินหลิงมองหลิ่วชิงเยียนกลับยิ่งแปลกใจขึ้น
ก่อนหน้านี้เขารู้อยู่แล้วว่าหลิ่วชิงเยียนปลุกพลังวิถีเทพ แต่ไม่คิดว่าครึ่งปีไม่ได้เจอ เธอจะเติบโตได้ถึงขั้นนี้…การฆ่าสมาชิกลัทธิเจียงเทียนสำหรับผู้ถือวิถีเทพธรรมดาทั่วไป ไม่ใช่ว่าอยากฆ่าก็ฆ่าได้
"ที่แท้ก็เป็นนายเอง" เฉินหลิงถามกลับอย่างงงงวย "แกหาฉันเจอได้ยังไง"
"ฉันมองเห็นเส้นด้ายระหว่างความศรัทธา จึงตามมาได้"
"นั่นมันเกี่ยวข้องอะไรกับการหาฉันเจอ"
"ท่านคือความศรัทธาของฉัน"
เฉินหลิงอึ้งไปทั้งตัว เขาหรี่ตามองหลิ่วชิงเยียนตรงหน้า เห็นแววตาที่เต็มเปี่ยมด้วยความเลื่อมใสและจริงใจ ไม่มีแม้แต่ร่องรอยว่าโกหก…ทำให้เขานึกถึงบทสนทนาเมื่อครึ่งปีก่อน ระหว่างเด็กสาวคนนี้กับเขาในฐานะ "ราชทูตพิเศษแห่งสมาคมทองคำ"
[……ผู้นั้นช่วยหนูให้พ้นจากห้องนรก ไม่ว่าผู้นั้นจะเป็นธรรมะหรือมาร หนูก็ยอมเป็นดาบให้ท่าน]
เฉินหลิงไม่ค่อยเข้าใจ "ความศรัทธา" ที่หลิ่วชิงเยียนพูดถึงนัก ในสายตาเขา ตัวเองแค่ช่วยเด็กสาวคนนี้จัดการกรรมการเดนมนุษย์ไม่กี่คนไปตามมือ เผลอ ๆ อาจนับเป็นพระคุณ แต่คงยังไม่ถึงขั้น "ความศรัทธา" หรอก…เฉินหลิงมองว่าคำนี้มีแต่ศาสนาเท่านั้นถึงจะใช้ และมีไว้สำหรับ "เทพ" เท่านั้น