กุ๊กกั๊ก—กุ๊กกั๊ก—กุ๊กกั๊ก—
ลมหนาวเยียบผ่าวพัดกรีดข้ามผืนแผ่นดินรกร้าง ฟ้าสีเทาปิดกั้นแสงสว่างไว้มิด บนแผ่นดินดำมืดที่แตกร้าว ลำแสงจ้าเล็ดลอดมาตามรางรถไฟ พุ่งทะยานมาจากขอบฟ้า
นั่นคือขบวนรถไฟที่พุ่งทะยานอยู่ในแดนเทา ตัวอักษรอาคมนับไม่ถ้วนเกาะกินอยู่ทั่วพื้นผิวขบวนและรางรถไฟ เปล่งแสงระยิบระยับ ยิ่งมันคำรามผ่านไป ก้อนหินทรายก็ปลิวว่อนพัดกระจายไปตามสองข้างราง
ในตู้โดยสารหนึ่งของขบวน หนุ่มคนหนึ่งที่สวมแว่นกันแดดทรงกลมเล็กก็หาวอย่างเซ็ง ๆ
ดูเหมือนภายในรถไฟของแดนขบวนนี้จะไม่มีผู้โดยสารสักเท่าไร นับตั้งแต่เรื่องของแดนอู๋จีแพร่สะพัดออกไป ผู้คนในแดนอื่น ๆ ต่างรู้สึกว่าสถานการณ์กำลังสั่นคลอน คนที่ยอมเดินทางข้ามแดนในช่วงเวลาวิกฤตแบบนี้ ส่วนใหญ่ล้วนมีธุระที่ต้องทำจริง ๆ หรือไม่ก็ไม่กลัวตาย
"สวัสดีครับคุณผู้ชาย อันนี้กระเป๋าของคุณหรือเปล่าครับ" ร่างหนึ่งเดินผ่านตู้โดยสารที่ว่างเปล่า แล้วชี้ไปที่หัวสิงโตรำที่วางอยู่บนที่นั่งข้าง ๆ
"ใช่ มีอะไรหรือ"
"เรากำลังจะถึงชานชาลาแล้ว ข้างหน้าจะเริ่มลดความเร็ว…เพื่อความปลอดภัย รบกวนคุณคล้องเข็มขัดนิรภัยให้มันด้วยนะครับ กันมันกลิ้งหล่นไป"
"ได้เลยครับ"
พูดไปหนุ่มคนนั้นก็ยิ้มฉ่ำ แล้วดึงเข็มขัดนิรภัยจากที่นั่งว่างข้าง ๆ มามัดหัวสิงโตรำไว้กับที่นั่ง
กุ๊กกั๊ก—
ขบวนรถไฟค่อย ๆ รวมเข้าสู่รางอีกเส้นหนึ่ง แล้วพุ่งตรงไปยังขอบฟ้าสุดประสบการณ์