แดนโลกมนุษย์ อีกฟากหนึ่ง
“งั้นถามหน่อย เมืองหลิ่วอยู่ทิศไหน พวกนายรู้กันไหม” สิบดอกตึกถามขึ้นมาลอย ๆ
เหล่าสมาชิกสมาคมสนธยาที่กำลังเดินไปตามถนนต่างหยุดยืนพร้อมกัน
ทุกคนสบตากันเอง แล้วก็เงียบกริบ
“เดี๋ยวนะ แปลว่าไม่มีใครรู้งั้นเหรอ!”
“ฉันนึกว่าหกโพแดงรู้ ไม่ใช่แกเองที่เสนอจะไปเมืองหลิ่ว?”
“ฉันรู้ทางจากนครหลักไปเมืองหลิ่ว แต่ปัญหาคือ ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้เราอยู่ตรงไหน…” เฉินหลิงมองไปที่หัวใจแดง 9 ที่เดินนำอยู่หน้าสุด “เขาเดินนำมาตลอด ฉันก็เลยนึกว่าเขารู้ทาง”
“ฉันก็ไม่รู้นี่!”
“งั้นแกเดินนำทำไม?”
“ก็ไม่มีใครตะโกนให้หยุด ฉันเลยคิดว่าทางที่ฉันเดินถูกแล้ว!”
“……”
ระหว่างที่ทุกคนกำลังทะเลาะกัน แปดดอกจิกที่อยู่บนหลังเฉินหลิงขนตาสั่นไหวเบา ๆ สักครู่ ดวงตาคู่นั้นก็เปิดขึ้นช้า ๆ…
หัวใจแดง 9 ที่กำลังกล่าวโทษกันกับเฉินหลิงอย่างเมามัน เห็นภาพนั้นเข้าก็ทิ้งเรื่องเถียงกันทิ้งทันที รีบเดินเข้าไปหาแปดดอกจิก
“โอ้ ไอ้ขี้แพ้ ตื่นในที่สุดสินะ”
“…ชะตากรรมชะมัด ตื่นมาทำไมต้องเจอหน้าแกเป็นอย่างแรกเลย” แปดดอกจิกเม้มขมับอย่างเหนื่อยล้า ไม่แม้แต่จะปิดบังสายตาที่แสดงความรังเกียจ “ดูท่าคือฝันร้ายยังไม่จบ… งั้นขอนอนต่ออีกหน่อย”
“……” คำดูถูกที่หัวใจแดง 9 เตรียมไว้อยู่ปลายลิ้น กลับถูกสวนกลับจนหมดความหมาย สีหน้าเขาจึงเหมือนคนกลืนแมลงวันลงไปทั้งตัว
แปดดอกจิกที่โดนหัวใจแดง 9 “ทำร้าย” มานับไม่ถ้วน ถูกบังคับให้งอกหนามขึ้นมานานแล้ว แค่เห็นหน้าหัวใจแดง 9 ก็จะโจมตีกลับไปตามสัญชาตญาณ