สิ่งที่นอนอยู่กลางถนนคือคุณพ่อลูกสาว
ร่างของพ่อเต็มไปด้วยโคลนและคราบเลือด เท้ากำลังเหยียบอยู่บนก้อนหินที่นูนขึ้นมา หน้าผากมีแผลสีแดงชันติดค้างอยู่ เหมือนถูกกระแทกเข้ากับอะไรบางอย่าง ส่วนลูกสาวอายุไม่ถึงสิบขวบ ตัวไม่มีบาดแผลอะไรมาก แค่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นไม่ฟื้น
"ทั้งสองคนไม่มีอันตรายต่อชีวิต" หมอประจำขบวนรถนั่งลงยองๆ ตรวจร่างทั้งสอง "น่าจะเป็นภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ บวกกับเดินทางไกล สะดุดแล้วก็ลุกไม่ไหวจนเป็นลม"
ลุงฉวนเห็นดังนั้นก็ลังเลสักครู่ หันไปถามว่า
"คุณหนู เราจะทำยังไงดีครับ"
"พาทั้งสองขึ้นรถเถอะ" หวงซู่เยวี่ยงันไปครู่หนึ่ง "เห็นอยู่แล้ว จะให้ทอดทิ้งปล่อยให้ตายก็ไม่มีเหตุผล... คนในขบวนรถก็อัดกันหน่อย เพิ่มอีกสองคนไม่ใช่เรื่องยาก น้ำกับอาหารของพวกเราก็เหลือพอ รีบให้เขาได้รับน้ำตาลเพิ่มเร็วที่สุด"
"รับทราบ"
ภายใต้การจัดการของลุงฉวน บอดี้การ์ดหลายคนพาคุณพ่อลูกสาวขึ้นรถ พร้อมเจือน้ำตาลลงไปสักเล็กน้อยให้ทั้งสองดื่ม เด็กหญิงนั่งเบาะหลังร่วมกับหวงซู่เยวี่ยและลุงฉวน ส่วนพ่อที่ศีรษะแตกถูกนำไปไว้ในรถคันถัดไปโดยมีหมอคอยดูแล
จัดการเรียบร้อยแล้ว ขบวนรถก็เคลื่อนต่อไป
ไม่นาน เด็กหญิงก็ครางเสียงแผ่วพร้อมค่อยๆ ฟื้นคืนสติ
"ที่นี่...ที่ไหน"
"วางใจนะ พวกคุณปลอดภัยแล้ว..." หวงซู่เยวี่ยเบาเสียงเล่าเหตุการณ์ให้ฟัง และบอกว่าพ่ออยู่ในรถคันหลัง ไม่ต้องเป็นห่วง