เด็กน้อยตายแล้ว
ตายไปท่ามกลางสายลมหวีเศร้า ตายไปในสายฝนอันเงียบงัน ตายไปต่อหน้าหวงซู่เยว่
พวกเขากว่ายี่สิบคน ได้แต่จ้องมองเด็กน้อยดิ้นทุกข์ทรมาน มองเลือดของเขาค่อย ๆ ไหลจนแห้งเหือด มองแผลของเขาและเปื่อยเน่าจนเหม็นคลุ้ง แต่ไม่มีใครทำอะไรได้เลย……
เสียงร้องไห้สุดหัวใจของเด็กหญิงยังคงกังวานอยู่ในหูของหวงซู่เยว่ แผ่นอกของเธอขยับแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ ความไม่ยอมแพ้ และความสับสนไร้ทางออก
ช้า ๆ เด็กหญิงก็ร้องจนหมดแรง ซบเซาพิงไปที่ไหล่บอดี้การ์ดคนหนึ่ง เหมือนสูญเสียพลังทั้งหมดไปแล้ว
"……คุณหนู" ลุงฉวนเดินมาที่ตัวแข็งทื่อของหวงซู่เยว่ อ้าปากขึ้นแล้วก็หยุด
"คุณหนู พวกเราน่าจะไปได้แล้ว"
หวงซู่เยว่หันหัวช้า ๆ มองไปด้านหลัง
ไฟหน้าของขบวนรถฉีกม่านฝนอันมืดมิดออก เหล่าสัตว์ร้ายกลไกที่ส่งเสียงหึ่งเหล่านี้ บรรทุกความมั่งคั่งที่ซื้อสิ่งของเกือบทุกอย่างในโลกได้…… แต่ในสงคราม ต่อหน้าชีวิตที่กำลังจะดับสูญทีละคน มันก็ไม่ต่างอะไรจากรถเต็มไปด้วยกระดาษเปล่า
"ลุงฉวน…… พวกเราขนเงินก้อนนี้ติดไปด้วย มันมีความหมายจริง ๆ เหรอ" หวงซู่เยว่เอ่ยเสียงแหบพร่า
ลุงฉวนเข้าใจความหมายของหวงซู่เยว่ดี จึงถอดใจยาวแล้วตอบว่า
"คุณหนู เงินในตัวมันเองไม่มีความหมายอะไรหรอก แต่หลังภัยพิบัติครั้งนี้ผ่านไป พวกเราก็ยังต้องมีชีวิตอยู่…… นี่คือความมั่งคั่งที่พวกเราต่อสู้ฝ่าฟันมาอย่างลำบาก ถ้าปล่อยให้มันสูญสิ้นไปกับสงครามแบบนี้ ก็น่าเสียดายเกินไป"