นครหลักหงเฉิน
ขบวนรถที่เรียงแถวอย่างเป็นระเบียบค่อย ๆ จอดลบหน้าประตูเมืองของนครหลัก
บริเวณประตูเมืองในตอนนี้ ยังมีผู้ลี้ภัยจากเมืองเล็กหลายกลุ่มกำลังต่อแถวเข้าเมือง ทั้งเปื้อนไปด้วยฝุ่นทรายและคราบเหงื่อ การเดินทางไกลยังทำให้พวกเขาหิวโหยไปทั้งท้อง พอจ้องเห็นขบวนรถเรียงแถวเป็นระเบียบพุ่งออกมาจากใจกลางเมือง ทุกคนต่างหยุดงืมอยู่กับที่
ตำรวจหลายนายที่รับผิดชอบจดทะเบียนชื่อและจำนวนของผู้ลี้ภัยต่างมองหน้ากันด้วยความงุนงง ก่อนรีบเดินตรงเข้าหาขบวนรถ
กระจกหน้ารถสีดำคันหน้าสุดค่อย ๆ ลดลง
“สวัสดีครับ พวกเราคือขบวนรถของกลุ่มทุนหวง เราต้องการออกจากเมือง” ลุงฉวนเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน
“กลุ่มทุนหวง?” ได้ยินสี่คำนี้ ตำรวจทั้งหลายเหมือนนึกอะไรได้ สายตาผ่านกระจกรถไปมองหญิงสาวชุดกระโปรงยาวสีเหลืองที่นั่งเบาะหลัง สีหน้าแสดงความประหลาดใจ
ใช้ชีวิตอยู่ในแดนหงเฉิน ชื่อของกลุ่มทุนหวงย่อมเป็นของที่พวกเขารับรู้กันทั่ว โดยเฉพาะประธานกรรมการอย่างหวงซู่เยว่ ชื่อเสียงของหล่อนยิ่งน่าทึ่งกว่าใคร ดาวรุ่งแห่งวงการธุรกิจหงเฉิน ประธานกรรมการกลุ่มทุนที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ อัจฉริยะธุรกิจที่ใช้เพียงแรงของตัวเองพากลุ่มทุนหวงก้าวขึ้นสู่ระดับสุดยอด...
แต่เขาไม่เข้าใจ ทำไมกลุ่มทุนหวงถึงเลือกออกจากเมืองในจังหวะแบบนี้?
“คุณหวง ตอนนี้นอกเมืองวุ่นวายมาก ออกไปอาจมีอันตรายถึงชีวิต” ตำรวจเตือนอย่างจริงจัง
หวงซู่เยว่ยังไม่ทันตอบ ลุงฉวนก็ตอบแทนไปก่อนแล้ว “เรารู้ครับ แต่เราก็ยังต้องออกไป รบกวนช่วยเหลือเปิดทางให้หน่อย... เกิดเรื่องอะไรขึ้น พวกเราจะรับผิดชอบเอง”