เมื่อเทียบกับตอนที่ยังอยู่ในแดนโลกมนุษย์ สภาพของ "เงามนุษย์" นั้นดูจะถดถอยลงบ้างแล้ว
ร่างที่ดูราวเงาของมัน ราวกับถูกกรรไกรตัดผ่าน ขอบๆ มุมๆ มีรอยขาดหายไปไม่น้อย ร่มกระดาษสีแดงใบใหญ่ที่แบกอยู่บนบ่าก็เปื้อนโคลนไปทั้งใบ จุดที่ผ้าร่มต่อกับด้ามร่มดูเหมือนจะพัง ส่งเสียงกร๊อดกร๊อดดังแทบทุกจังหวะ
ศึกวันดับโลกาครั้งนี้สู้กันจนฟ้าดินแตกสลาย แม้หายนะเชาจะเปิดทางเจาะทะลุทุ่งถอนหายใจได้ในตอนท้าย แต่ตัวมันเองก็คงต้องจ่ายราคาไม่น้อย...
ฮือ ฮือ——
สายลมบนทุ่งถอนหายใจพัดมาเป็นระยะๆ ราวกับเสียงสะอื้นของผู้สิ้นหวัง
"เงามนุษย์" นั้นก้าวออกมาจากทุ่งที่แตกสลาย แต่สายตาที่กวาดผ่านกลับไม่มีหายนะแม้แต่ตัวเดียวมาขวางกั้น มันแบกร่มแดงใบเดียวที่สดใสที่สุดในแดนเทานั้นไว้บนบ่า ดุจกษัตริย์ผู้เดินทัพกลับชนะ
ท่ามกลางสายลมสะอื้น ชายร่มสีแดงถูกยกขึ้นหนึ่งมุม สายตาของมันตกลงบนร่างของอาจารย์ที่อยู่ไม่ไกล
ดวงตาสีแดงเข้มคู่นั้นที่โค้งราวจันทร์เสี้ยว เบืองตาลงเล็กน้อย...
มันไม่หยุดฝีเท้า
มันถือร่มเดินต่อไปอย่างสงบ จังหวะก้าวไม่สะทกสะท้านแม้แต่นิด ทั้งที่บาดเจ็บ แต่ความหยิ่งผยองของราชันย์ก็ยังมองโลกทั้งใบอย่างดูแคลน...ไม่มีการหลบเลี่ยง ไม่ยอมให้ทาง ก้าวตรงเข้าหาอาจารย์ไปเช่นนั้น ราวกับสิ่งที่ขวางทางเป็นเพียงคนธรรมดาไร้น้ำหนักคนหนึ่ง
ใต้เมฆสีเทาตะกั่ว ร่างสองร่างกำลังค่อยๆ โคจรเข้าหากัน
"[เชา]" อาจารย์เอ่ยขึ้นอย่างเรียบนิ่ง "...นายควรกลับไปเสียที"
ดวงตาสีแดงจันทร์เสี้ยวคู่นั้นกวาดมองอาจารย์หนึ่งครั้ง เส้นโค้งยิ่งโค้งมากขึ้นจนเกินจริง ราวกับแฝงไว้ซึ่งความดูแคลนและการหัวเราะเยาะ