เส้นด้ายปักเหล่านี้ มาจากทุกซอกทุกมุมของเมืองหลิ่ว
มันเคยเป็นต้นหลิวต้นหนึ่ง ก้อนหินสีเขียวก้อนหนึ่ง ดอกท้อดอกหนึ่ง สายธารสายหนึ่ง... เหมือนภาพปักชิ้นงามที่ถูกพับรวบรวมขึ้นในตอนนี้ ล่องลอยเข้ามาในตระเรือนซูจากกรอบภาพที่ดูราวกับ "หน้าต่าง"
ถ้าจ้องมองเมืองหลิ่วจากมุมสูงในเวลานี้ จะพบว่าทั้งเมืองหลิ่วหายไปหมดสิ้น... เหมือนมีใครคนหนึ่งขุดเมืองนี้ขึ้นจากพื้นดินทั้งเมือง แม้แต่ตึกสิ่งก่อสร้างก็ถูกคว้าออกจนหมด เหลือไว้เพียงเศษปูนผนังที่แตกร้าวเกลื่อนพื้น และร่องรอยการดำรงชีวิตอย่างหม้อไหแจกัน
กลุ่มคนของสมาคมสนธยาที่ยืนอยู่ในลานตระเรือนนั้น รู้สึกเพียงแวบหนึ่ง ทุกอย่างรอบตัวก็เปลี่ยนไปจนจำเดิมไม่ได้ เหลือเพียงพวกเขาไม่กี่คนยืนตัวโดดเดี่ยวตรงจุดเดิม รายรอบไปด้วยซากปรักหักพังที่รกร้าง
"นี่... อะไรก็ได้เหรอนี่??" เจี่ยนฉางเซิงกว้านตากว้างจนแทบไม่เชื่อสายตา "เมืองหลิ่วทั้งเมืองหายไปหมดแล้ว?"
"เมืองหลิ่ว ทำให้คาดไม่ถึงจริง ๆ"
ไป๋เย่หรี่ตาลงเล็กน้อย "ทัศนียภาพของเมืองอื่น ๆ น่าจะถูกคนของภาพเขียนชีวิตล่องลอยวาดขึ้นมา ดังนั้นจึงมีแค่ทิวทัศน์ ส่วนตึกสิ่งก่อสร้างสร้างขึ้นด้วยมือมนุษย์... แต่เมืองหลิ่ว น่าจะถูกหัวหน้าสายปักขึ้นด้วยตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นภูเขา ป่า หรือสายน้ำ แม้กระทั่งสิ่งก่อสร้าง ล้วนเป็นภาพปักมาตั้งแต่แรก"
"มิน่าล่ะที่เฉินหลิงบอกว่าเมืองหลิ่วคือศูนย์กลางของแดนหงเฉิน น่าจะมีภาพปักเมืองหลิ่วก่อน แล้วค่อยขยายออกไปรอบ ๆ ภายหลังจึงเกิดเป็นเมืองขึ้นกว่าร้อยเมือง รวมถึงนครหลักหงเฉิน"