หลิวซื่อ หรือก็คือแม่สามีของเจ้าของร่างเดิม มีลูกชายอยู่สองคน คือเสิ่นต้า郎กับเสิ่นเอ้อร์หลาง
ตอนที่เจ้าของร่างเดิมยังไม่ได้หย่ากับเสิ่นต้า郎 ทุกคนอาศัยอยู่ด้วยกัน แม้ชีวิตจะยากจนข้นแค้น แต่ก็ยังอยู่กันอย่างกลมเกลียว
หลังจากเสิ่นต้า郎หย่าขาด เจ้าของร่างเดิมก็ไล่หญิงชราออกไปพร้อมกับครอบครัวของลูกชายคนรอง
แม้หญิงชราจะรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง แต่ก็รู้ว่าลูกชายของตนเป็นฝ่ายก่อเรื่อง
เสิ่นเอ้อร์หลาง หญิงชรา รวมถึงภรรยาและลูก ๆ ย้ายไปอยู่ทางตะวันตกของหมู่บ้าน ตอนแรกครอบครัวของเสิ่นเอ้อร์หลางทั้งสงสารทั้งรู้สึกผิดต่อเจียงลั่วลั่ว จึงคอยช่วยเหลืออยู่บ่อย ๆ
ขอแค่เจียงลั่วลั่วไปขอเงิน พวกเขาก็ไม่เคยปฏิเสธ แต่เงินย่อมมีวันหมด เมื่อขอเงินไม่ได้ นางก็ไปขโมยไปปล้น
การขโมยและปล้นเช่นนี้ทำให้ความรู้สึกผิดที่ครอบครัวลูกชายคนรองมีต่อเจียงลั่วลั่วค่อย ๆ มอดดับไปจนหมด
เมื่อทนไม่ไหว พวกเขาก็เคยทะเลาะและลงไม้ลงมือกับเจียงลั่วลั่ว แต่ครอบครัวนี้ล้วนเป็นพวกอันธพาลไร้ยางอาย
พวกเขาจึงหวาดกลัวไปหมด
ตอนนี้เมื่อครอบครัวลูกชายคนรองเห็นเจ้าของร่างเดิม ก็หลบลี้หนีหน้าเหมือนหนูเจอแมว ต่อให้ต้องอ้อมไกลก็ไม่ยอมผ่านแถวนี้ แม้แต่ตอนออกนอกหมู่บ้าน
ทันทีที่เจียงลั่วลั่วเข้ามาในห้อง ก็เห็นเสี่ยวหม่านกอดถุงผ้าเก่า ๆ ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่
มือเล็ก ๆ สั่นระริก ถุงผ้าร่วงลงพื้นดังตุบ
เจียงลั่วลั่วก้มเก็บขึ้นมา เปิดดูแล้วพบว่าเป็นข้าวหัก ดูแล้วมีอยู่ราว 2 ลิตร ข้างในยังมีน้ำตาลทรายแดงห่อด้วยกระดาษน้ำมันอีกห่อหนึ่ง
“ท่านแม่ ข้าวนี่บ้านโน้นส่งมา พวกเราไม่ได้เอาไปกิน แค่เก็บไว้เท่านั้น เดี๋ยวข้าจะลงจากเตาไปทำกับข้าวให้ท่าน” จ้าวซิ่วหลานลุกขึ้นหมายจะลงจากเตียง แต่เจียงลั่วลั่วห้ามไว้
“เดี๋ยวก่อน”
เจียงลั่วลั่วได้ยินเสียงกรนจากในห้อง ยิ่งทำให้อารมณ์ขุ่นมัวที่มีอยู่แล้วเดือดปุดขึ้นมา นางหันไปหยิบเถาหวายเส้นใหม่ที่เพิ่งตัดจากลานบ้าน แล้วเดินเข้าไปในห้อง
เสี่ยวหม่านตกใจกลัว “ท่านย่า อย่าตีแม่เลย ข้าวนี้พวกเราไม่ได้แตะสักนิด พวกเราเชื่อฟังมาก ขอร้องล่ะ...”
น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะจากตาจ้าวซิ่วหลาน นางใช้มือข้างหนึ่งกอดทารกไว้แน่น อีกข้างโอบเสี่ยวหม่าน “ท่านแม่ ตีข้าเถอะ วันนี้ข้าไร้ประโยชน์เอง ต่อไปข้าจะไม่...”
เพียะ!
“อ๊าก!”
เสียงหวดดังสนั่น ตามด้วยเสียงร้องโหยหวนราวหมูถูกเชือดของเสิ่นเอ้อร์ฝูที่ดังก้องไปทั่วลานเล็ก
เขาสะดุ้งลุกพรวดจากเตียง ชี้หน้าเจียงลั่วลั่วแล้วร้องว่า “ท่านแม่ ทำไมตีข้าอีกแล้ว?”
“ก็ต้องตีคนขี้เกียจอย่างเจ้านี่แหละ รีบลงมาทำกับข้าวเดี๋ยวนี้!” เจียงลั่วลั่วข่มความโมโหไว้แล้วพูด
“ไม่เอา ข้าเหนื่อย...”
ยังไม่ทันพูดจบ เถาหวายก็ฟาดลงมาอีกครั้ง เสิ่นเอ้อร์ฝูกระโดดเหยงอยู่บนแผ่นเตียงพลางร้องลั่น “อ๊าก! เจ็บ! เจ็บจะตายอยู่แล้ว...”
จ้าวซิ่วหลานกับเสี่ยวหม่านยืนตาค้าง มองเจียงลั่วลั่วเหวี่ยงแขนฟาดเสิ่นเอ้อร์ฝูซ้ำแล้วซ้ำเล่า
กว่านางจะหยุดมือ ก็หลังจากเสิ่นเอ้อร์ฝูทรุดลงคุกเข่ากับพื้น ร้องขอความเมตตาเสียงดัง
“ท่านแม่สุดที่รัก ข้าจะไปทำกับข้าวเดี๋ยวนี้แล้ว อย่าฟาดข้าอีกเลย เจ็บจะตายอยู่แล้ว!”
เมื่อเห็นเสิ่นเอ้อร์ฝูเดินกะเผลกลงจากเตียง เจียงลั่วลั่วจึงหันหลังเดินออกจากห้อง
ทิ้งไว้เพียงจ้าวซิ่วหลานกับลูกสาวที่ยังยืนงุนงง
กับทารกที่ร้องจนเสียงแหบแห้ง
“โอ๋ ๆ ๆ น้องสาวไม่ร้องนะ ไม่ร้อง...”
เสี่ยวหม่านปลอบทารกอย่างอ่อนโยน รอจนเด็กน้อยหยุดร้องจึงเงยหน้ามองจ้าวซิ่วหลานที่ยังเหม่อลอย “ท่านแม่ ท่านย่าไม่เหมือนเดิมจริง ๆ ด้วย”
จ้าวซิ่วหลานทรุดนั่งลงบนแผ่นเตียงอย่างหมดแรง พูดเสียงงึมงำว่า “เสี่ยวหม่าน เมื่อครู่ท่านย่าพูดว่าอะไรนะ? นางบอกให้ท่านพ่อเจ้าทำกับข้าวหรือ?”
เสี่ยวหม่านพยักหน้าหนักแน่น
เสิ่นเอ้อร์ฝูเดินกระเผลกเข้ามาในครัวด้วยสีหน้าราวกับถูกใส่ร้าย พลางหันกลับไปแอบมองแม่ของตนเป็นระยะ
เจียงลั่วลั่วยืนถือเถาหวายอยู่ตรงประตูครัวราวกับยมบาล ทำเอาเขาสะดุ้ง รีบกุลีกุจอทำงานทันที
ตอนนั้นเอง เสิ่นซื่อสี่ก็กระโดดโลดเต้นกลับมา
พอเดินถึงหน้าประตู เขาก็แคะขี้มูกออกมาปั้นก้อนแล้วดีดทิ้งอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นยังเช็ดมือกับเสื้อผ้าสกปรกมอมแมม ก่อนเดินเข้าลานบ้าน
“นังตัวซวย ออกมาซักเสื้อผ้าให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
เขาเดินเร็วเกินไปจนไม่เห็นเจียงลั่วลั่วในครัว จึงมุ่งตรงไปยังห้องฝั่งตะวันตก เชิดคางมองจ้าวซิ่วหลาน
“เอ๊ะ? นังผู้หญิงชั้นต่ำอย่างเจ้า ทำไมไม่ไปทำงาน? พี่รองข้าอยู่ไฟไม่ใช่หรือ แล้วคนอยู่ไหน?”
แม่ลูกทั้งสองพลันยืนตัวแข็งทื่อ สายตาจับจ้องไปทางประตูอย่างหวาดกลัว ไม่กล้าเอ่ยปาก
“พวกเจ้าเป็นใบ้หรือไง ไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือ?”
เพียะ!
จู่ ๆ ก็มีคนฟาดลงบนศีรษะเขา เจ็บจนเขาเบ้หน้า
เขาหันขวับไป ก็เห็นสีหน้าดุดันของท่านแม่ จึงรีบฉีกยิ้มประจบ “ท่านแม่ ข้าตามหาท่านหลังจากเจอก้อนหินแล้ว แต่หาเท่าไรก็ไม่เห็นเงาท่าน ข้าก็เลย...”
“อ๊าก! ทำไมบิดหูข้าล่ะ!”
เจียงลั่วลั่วคว้าหูเสิ่นซื่อสี่ขึ้นมาบิดอย่างแรงจนเขาร้องลั่น “ปล่อยข้า เจ็บจะตายแล้ว เจ็บจะตายแล้ว...”
“ไอ้เด็กเหลือขอ หลอกแม่ก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เจ้ากล้าเรียกพี่สะใภ้รองว่านังผู้หญิงชั้นต่ำ ใครสอนให้พูดจาแบบนี้ ไอ้หมาไร้การอบรม!”
“โอ๊ย ๆ เจ็บนะ!” เสิ่นซื่อสี่ดิ้นหลุดจากมือเจียงลั่วลั่ว แล้วมองนางอย่างตกตะลึง “ท่านแม่ตีข้าเพราะนังผู้หญิงชั้นต่ำนั่นหรือ?”
เพียะ!
เถาหวายฟาดลงมาอีกครั้ง
แค่ทีเดียว เสิ่นซื่อสี่ก็ร้องไห้โฮ “ฮือ ๆ ๆ... แขนข้าเลือดออกแล้ว...”
“บอกข้ามาว่านางเป็นใคร?” เจียงลั่วลั่วชี้จ้าวซิ่วหลานแล้วถามเสียงเข้ม
“นัง...”
เสิ่นซื่อสี่เห็นท่านแม่ยกเถาหวายขึ้นมาอีก จึงรีบหลับตาปี๋ “พี่สะใภ้รอง เป็นพี่สะใภ้รอง ท่านแม่ ข้าผิดไปแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงลั่วลั่วก็สบายใจขึ้นในที่สุด เก็บเถาหวายแล้วแค่นเสียงว่า “ออกมาทำงาน ไปทำกับข้าวกับพี่รองเจ้า เร็วเข้า!”
เสิ่นซื่อสี่ร้องไห้จนน้ำมูกน้ำตาเต็มหน้า พูดอู้อี้สะอึกสะอื้นว่า “ทั้ง ๆ ที่... ท่านแม่... เป็นคนสอน... ฮือ ๆ ๆ...”
เจียงลั่วลั่วทำเหมือนไม่ได้ยิน แล้วสั่งให้ทั้งสองคน คนหนึ่งเติมฟืน อีกคนต้มข้าว
หลังจากทั้งสองคนออกไป จ้าวซิ่วหลานก็ยิ่งประหลาดใจ
“เสี่ยวหม่าน ได้ยินหรือเปล่า? เมื่อครู่ซื่อสี่เรียกข้าว่าพี่สะใภ้รองด้วย”
ตั้งแต่แต่งเข้าบ้านนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ยินคนเรียกเช่นนี้ ทำเอาตั้งตัวไม่ถูกอยู่บ้าง
ตกลงแม่สามีเป็นอะไรกันแน่?
หรือว่าทำตัวดีเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ จะได้ขายนางออกไปได้อย่างราบรื่น?
ในใจนางทั้งยินดีทั้งกังวล และยังรู้สึกหวาดหวั่นอยู่บ้าง
ลูกสาวทั้งสองคนของนาง คนหนึ่งเพิ่งคลอด ยังไม่พ้นเดือน
อีกคนก็เพิ่งสามขวบกว่า
ระหว่างที่จ้าวซิ่วหลานกำลังครุ่นคิด กลิ่นหอมของข้าวก็ลอยมา นางอดเลียริมฝีปากไม่ได้ แล้วดึงเสี่ยวหม่านที่กำลังจะออกไปไว้
“เสี่ยวหม่าน พวกเราไม่กิน รอให้ท่านย่ากับคนอื่น ๆ กินเสร็จก่อนแล้วค่อยกิน”
เมื่อก่อนแค่เสี่ยวหม่านเหลือบมองอาหาร ก็ต้องถูกทุบตีอย่างหนักแล้ว
เสี่ยวหม่านเชื่อฟัง นางซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของจ้าวซิ่วหลาน แล้วพูดเสียงเบาราวกับเสียงยุงว่า “ท่านแม่ เสี่ยวหม่านไม่หิว เสี่ยวหม่านไม่หิว...”
เมื่อเห็นลูกสาวเชื่อฟังเช่นนี้ จ้าวซิ่วหลานก็กอดลูกทั้งสองไว้แน่น น้ำตาที่กลั้นเอาไว้พลันทะลักออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่
นางนึกว่าการหนีภัยแล้งมาถึงที่นี่จะเป็นจุดสิ้นสุดของความทุกข์ยาก ไม่คิดเลยว่าจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของมัน
วันเวลาอันแสนลำบากนี้จะสิ้นสุดลงเมื่อไรกันนะ
“ท่านแม่ ข้ากับพี่รองเป็นคนทำกับข้าว ทำไมท่านถึงยกไปหมดเลยล่ะ? แบ่งให้พวกข้าสองพี่น้องบ้างสิ?”
เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังขึ้น จ้าวซิ่วหลานรู้ว่าแม่สามีจะกินก่อนอีกแล้ว
หลังจากนางกินข้าวข้นเสร็จ ถึงจะถึงคราวลูกชาย ส่วนตัวนาง พี่สะใภ้ใหญ่ และเสี่ยวหม่าน ต้องรอดื่มน้ำแกงเป็นคนสุดท้ายเสมอ
แต่พอเงยหน้าขึ้นกลับเห็นแม่สามียกหม้อดินที่เพิ่งทำเสร็จเดินเข้ามา ไอร้อนกรุ่นพร้อมกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วทั้งห้องในพริบตา