กุยเถียน เจิ้งไท่ ยกมือตบหน้ากลับไปมาทันที ทำให้หลี่ซิ่งซินงงไปหมด: "ท่านครับ ท่านทำอย่างนี้ทำไม?"
ต้องรู้ว่าหลี่ซิ่งซินในฐานะผู้บัญชาการกองทัพมองโกเลียหุ่นเชิด ชาวญี่ปุ่นปฏิบัติต่อเขาอย่างมีเกียรติมาโดยตลอด
กุยเถียน เจิ้งไท่คนนี้ก็เป็นเพียงที่ปรึกษาทางทหารในนามเท่านั้น
แม้แต่ในอดีตจะไม่ได้ให้ความเคารพเขามากนัก แต่ก็ไม่เคยลงมือโดยตรง
แต่กุยเถียน เจิ้งไท่กลับหน้าดำคร่ำเครียดพร้อมฆ่าฟันพูดว่า: "ท่านนายพลจีกู่มีคำสั่ง ให้เราป้องกันอย่างเข้มงวด สาบานว่าจะตายเพื่อขัดขวางกองทัพพยัคฆ์ไม่ให้ลงใต้ ใครกล้าถอยโดยพลการ ฆ่าทิ้งไม่เว้น!"
"แต่...!" หลี่ซิ่งซินยังอยากจะพูดต่อ แต่เห็นกุยเถียน เจิ้งไท่เอามือแตะด้ามดาบที่เอวแล้ว
จึงตกใจจนพูดไม่ออก รีบเปลี่ยนคำพูด: "ทุกอย่างเชื่อฟังท่านนายพลกุยเถียนครับ"
"เรียกทหารม้าหมื่นนายที่ประจำการในเมืองไท่อานมาที่นี่ด้วย อย่างไรก็ต้องขัดขวางการโจมตีของพวกจีนสกปรกให้ได้" กุยเถียน เจิ้งไท่สั่งการทันที
นายทหารญี่ปุ่นหลายนายที่อยู่ตรงนั้นรับคำพร้อมกัน: "ฮาย!"
ลูกน้องของหลี่ซิ่งซินหลายคนมองหน้ากัน พวกเขารู้ดีว่าญี่ปุ่นตั้งใจจะใช้พวกเขาเป็นเกราะกำบัง สู้กับกองทัพพยัคฆ์จนตัวตาย
แต่ตอนนี้นอกจากจะเชื่อฟังแล้ว พวกเขาก็ไม่กล้าขัดคำสั่งอย่างเปิดเผย
ดังนั้น ภายใต้การนำของหลี่ซิ่งซิน พวกเขาจึงรับคำตามไปด้วย
อย่างไรก็ตาม ตอนที่กุยเถียน เจิ้งไท่หันไปจัดการอย่างอื่น หลี่ซิ่งซินแอบส่งสัญญาณให้ลูกน้องที่ไว้ใจหลายคน แล้วพาพวกเขาออกไปจากกองบัญชาการด้วยข้ออ้างว่าตรวจตราการรบ
มาถึงมุมเปลี่ยวที่ไม่มีใครเห็น ลูกน้องคนหนึ่งของหลี่ซิ่งซินทนไม่ไหวพูดขึ้น: "ผู้บัญชาการ ญี่ปุ่นไม่เห็นเราเป็นคนเลยสักนิด!"