หานนั่วจึงสั่งให้กู่เหลียงหมิงนำกองพลที่สามอยู่เก็บกวาดสมรภูมิ ส่วนตัวเขานำกองพลที่หนึ่ง กองพลที่สอง กองพลที่แปด และกรมทหารองครักษ์ รุดหน้าไปทั้งคืนมุ่งหน้าสู่จี่หนิงทันที
และตั้งแต่กุยเถียน เจิ้งไท่ตายท่ามกลางกระสุนปืน เขาก็ส่งข่าวว่าทหารม้ามองโกลหุ่นเชิดแตกพ่าย ต้านทานการโจมตีของกองทัพพยัคฆ์ไม่ได้ออกไปแล้ว
ดังนั้นในเวลานี้ ภายในเมืองจี่หนิง กองบัญชาการญี่ปุ่นจึงอลหม่านไปหมด
"ท่านผู้บัญชาการกองพล หลี่ซิ่งซินและพลตรีกุยเถียนสูญหายไปทั้งคู่ แต่ละกองทหารม้ามองโกลก็ติดต่อไม่ได้"
"ตอนนี้สถานการณ์ศัตรูทางไท่อานยังไม่ชัดเจน แต่จากรายงานก่อนที่กุยเถียนจะหายตัวไป เรากำลังตกอยู่ในอันตราย"
ในขณะที่จีกู่ เหลียนเจี้ยแทบจะนั่งไม่ติด เสนาธิการกองพลวาตานาเบะ โคอิจิก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาจากข้างนอกเพื่อรายงานเขา
"หรือว่าทหารม้ามองโกลห้าหมื่นนายจะถูกกวาดล้างจนสิ้นซากแล้ว?"
จีกู่ เหลียนเจี้ยแทบไม่เชื่อหูตัวเอง "นั่นมันทหารม้าห้าหมื่นนายนะ! ต่อให้เป็นหมูห้าหมื่นตัว พวกจีนสกปรกก็จับไม่ไหวหรอกมั้ง?"
"ท่านนายพล ทหารม้าเผชิญหน้ากับกองทัพจักรกล ย่อมเป็นการสู้กับมีดกับหินอยู่แล้ว"
วาตานาเบะ โคอิจิสีหน้าไม่สู้ดี "อีกทั้งพวกเขาไม่ใช่ทหารม้ากองทัพหลวง หลี่ซิ่งซินคนนี้ไม่มีทางจงรักภักดีต่อกองทัพหลวงร้อยเปอร์เซ็นต์ ทหารใต้บังคับบัญชาของเขายิ่งไม่ต้องพูดถึง"
อันที่จริง บางอย่างวาตานาเบะ โคอิจิไม่ได้พูดต่อ
นั่นคือ ต่อให้เป็นทหารม้ากองทัพหลวงห้าหมื่นนาย ก็ไม่แน่ว่าจะต้านทานการจู่โจมของกองทัพจักรกลหลายหมื่นนายได้
จีกู่ เหลียนเจี้ยสีหน้าครุ่นคิดเงยหน้ามองเขา "แล้วตอนนี้สถานการณ์ที่ไถเอ๋อจวงเป็นยังไงบ้าง กองกำลังโจมตียึดมันได้หรือยัง?"