จีกู่ เหลียนเจี้ยและอิโต มาซากิและกลุ่มผู้บังคับบัญชากองทัพญี่ปุ่น เมื่อได้ยินข่าวนี้ ต่างก็ตกใจพร้อมกันอย่างไม่น่าเชื่อ
มิอาจทำอะไรได้ สองครั้งในยุทธการที่จี่หนาน หานนั่วนำกองทัพพยัคฆ์เล่นงานพวกเขาจนแทบเอาตัวไม่รอด
ในเวลานี้ จู่ ๆ ก็ได้ยินว่าหานนั่วนำกำลังลงใต้ พวกเขาก็ตกใจจนแทบทำอะไรไม่ถูกทันที
บนใบหน้าแก่ ๆ ของจีกู่ เหลียนเจี้ยปรากฏความสั่นสะท้านที่มาจากใจจริงอย่างชัดเจน "หานนั่วผู้เคราะห์ร้าย ยังกล้าถอนกำลังลงใต้แบบนี้อีกหรือ"
อิโต มาซากิสีหน้าหนักใจเช่นกัน "ท่านจีกู่ การโจมตีไถเอ๋อจวงมาถึงช่วงเวลาสำคัญที่สุดแล้ว เราต้องหยุดยั้งกองทัพพยัคฆ์ไม่ให้ลงใต้ให้ได้
มิเช่นนั้น หากปล่อยให้พวกเขาบุกมาถึงจี่หนิง กองกำลังของเราทั้งสองฝ่ายจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ถูกโอบล้อมทั้งหน้าและหลัง"
จีกู่ เหลียนเจี้ยตัดสินใจทันที "สั่งการทันทีถึงทหารม้ามองโกลทั้งหมด จงขัดขวางกองทัพพยัคฆ์ไม่ให้ลงใต้ด้วยทุกวิถีทาง"
"ฮาย" เสนาธิการญี่ปุ่นที่อยู่ ณ ที่นั้นคนหนึ่งรับคำสั่งแล้วรีบจากไปทันที
อิโต มาซากิกลับพูดว่า "กองกำลังของหานนั่วมีอุปกรณ์พร้อมเพรียงและส่วนใหญ่เป็นยานยนต์ อาศัยทหารม้ามองโกลเพียงไม่กี่หมื่นนาย คงยากที่จะต้านทานพวกเขาไว้ได้นาน
เพื่อความปลอดภัย เราต้องรายงานข่าวนี้ต่อกองบัญชาการกองทัพภาค ขอให้พวกเขาสนับสนุนเราอย่างเต็มที่
เช่น สั่งให้กองพลที่ 20 และกองกำลังถ่วงอื่น ๆ โจมตีชิงโจวทันที คุกคามจี่หนาน เพื่อบีบให้หานนั่วต้องหันกลับมาช่วย
อีกทั้งกองพลที่ 5 และกองพลที่ 14 ต้องรีบฝ่าแนวป้องกันที่หลินอี๋ให้ได้ แล้วมาสมทบกับเราที่สวีโจวและไถเอ๋อจวง