แนวหน้าของอ่าวหลิงซาน กองบัญชาการแนวหน้าของกองกำลังยานเกราะกองทัพพยัคฆ์
จ้าวเทียนฟ่างกับอีกสองคนได้รับคำสั่งทางโทรเลขจากหานนั่ว
ซุนทงเสวียนอ่านโทรเลขจบก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
“ท่านแม่ทัพน้อยบอกแล้ว คืนนี้ไม่ต้องรบ ให้พวกเราพักผ่อนกันให้เต็มที่”
“พรุ่งนี้เช้า กองบินทิ้งระเบิดจะมาสนับสนุน”
หลี่หานจางเองก็ยิ้มออกมา
“ข้าว่าแล้ว ท่านแม่ทัพน้อยไม่มีทางปล่อยให้พวกเราฝืนสู้จนเสียหายหนักหรอก”
จ้าวเทียนฟ่างยิ้มกว้าง
“ได้ งั้นคืนนี้ให้พี่น้องทหารนอนหลับกันให้เต็มอิ่ม”
“พรุ่งนี้เช้า เราจะคิดบัญชีพวกทหารญี่ปุ่นที่แนวป้องกันนี้ ทั้งต้นทั้งดอก!”
ทั้งสามออกคำสั่งทันที
ทุกหน่วยเปลี่ยนเข้าสู่การตั้งรับ ณ ที่เดิม แล้วผลัดเวรกันพักผ่อน
บนแนวรบ เหล่าทหารพิงรถถังกับรถหุ้มเกราะ เคี้ยวเสบียงแห้ง ไม่นานก็หลับไป
รบมาทั้งวัน ใคร ๆ ก็เหนื่อยกันทั้งนั้น
……
แนวหน้าอำเภอจวี้เซียน กองบัญชาการของสวี่ฟ่าง
เสนาธิการยื่นโทรเลขให้
สวี่ฟ่างอ่านจบแล้วพยักหน้า
“ท่านแม่ทัพน้อยบอกแล้วว่าห้ามหยุดบุก”
“ถึงพรุ่งนี้จะต้องบุกกระหน่ำต่อ ก็ต้องกดดันพวกทหารญี่ปุ่นเอาไว้”
“สั่งทุกหน่วย พรุ่งนี้เช้าให้บุกต่อ”
“ระดมกองพลน้อยปืนใหญ่หนักทั้งหมดขึ้นมา ยิงถล่มมันให้ยับ!”
“รับทราบ!”
……
ทางตะวันตกของอำเภอเหวย กองบัญชาการของจ่านซูถัง
จ่านซูถังได้รับโทรเลขเช่นกัน
เขาวางโทรเลขลงแล้วกล่าวกับหลี่ซู่ชุนว่า “ท่านแม่ทัพน้อยบอกแล้วว่าทางเราก็ห้ามหยุดเหมือนกัน”
“ต่อให้กลางวันบุกไม่ขึ้น กลางคืนก็ต้องคอยก่อกวนพวกทหารญี่ปุ่นให้ได้”
“ห้ามให้ทหารญี่ปุ่นในอำเภอเหวยส่งกำลังกลับไปช่วยชิงเต่าได้แม้แต่คนเดียว”
หลี่ซู่ชุนพยักหน้า
“เข้าใจแล้ว”
……
เช้าตรู่วันถัดมา
สนามบินต้ากัวจวง
ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสาง
เสียงเครื่องยนต์คำรามดังก้องไปทั่วสนามบิน
เครื่องบินทิ้งระเบิดดิ่งโจมตีรุ่นจู-87 จำนวน 27 ลำ จอดเรียงแถวอยู่บนทางวิ่งอย่างเป็นระเบียบ
เจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินกำลังตรวจสอบขั้นสุดท้าย
ข้างกันนั้น เครื่องบินขับไล่รุ่นบีเอฟ-109 จำนวน 36 ลำติดเครื่องแล้วเช่นกัน
ใบพัดหมุนส่งเสียงหวือ ๆ