ชิงเต่า กองบัญชาการกองทัพที่ 2 ของญี่ปุ่น
นิชิโอะ โยชิซาเกะได้รับข่าวว่าอ่าวหลิงซานเสียแล้ว
ทั้งร่างทรุดฮวบลงบนเก้าอี้
“จบแล้ว...”
“จบสิ้นกันหมดแล้ว...”
โดะฮิฮาระ เค็นจิยืนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าซีดเผือด
โอกาเบะ นาโอะซาบุโระ เสนาธิการ ก็เดินทางมาจากเป่ยผิงเช่นกัน
ทั้งสามยืนล้อมแผนที่อยู่นาน โดยไม่มีใครพูดอะไรออกมา
สุดท้ายโดะฮิฮาระ เค็นจิเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน
“ท่านผู้บัญชาการ ในสถานการณ์เช่นนี้ เราทำได้เพียงถอยร่นแนวป้องกัน”
“ถอนกำลังหลักจากแนวหน้าอำเภอเหวยและอำเภอจวี้เซียนกลับมาโดยเร็ว”
“แล้วอาศัยแนวป้องกันชั้นที่สองบริเวณชิงเต่า เกามิ ผิงตู้ และพื้นที่อื่น ๆ ตั้งรับ”
นิชิโอะ โยชิซาเกะเงยหน้าขึ้นฉับพลัน
“แต่ถ้าทำเช่นนั้น เส้นทางบกที่เชื่อมกับเหอเป่ยก็จะถูกตัดขาด!”
โดะฮิฮาระ เค็นจิพยักหน้าอย่างลำบากใจ
“เรื่องนี้ก็ช่วยไม่ได้”
“เราทำได้เพียงรักษาชิงเต่าและพื้นที่อื่น ๆ ไว้ก่อน”
“รอกำลังเสริมจากกองบัญชาการใหญ่และกองเรือรบของกองทัพเรือมาถึง”
“เมื่อถึงตอนนั้น เราก็จะชิงอำนาจควบคุมทะเลและความได้เปรียบทางอากาศกลับคืนมาได้”
“ถึงเวลานั้น เรายังมีโอกาสพลิกสถานการณ์รบ”
“โชคดีที่กระสุนและเสบียงที่เราสะสมไว้ในตอนนี้ยังพอใช้ได้อีกระยะหนึ่ง”
นิชิโอะ โยชิซาเกะยังคงลังเลอยู่บ้าง
เขามองตำแหน่งของอำเภอเหวยและอำเภอจวี้เซียนบนแผนที่
นั่นคือกองทัพเกือบหนึ่งแสนนาย
จะถอนกลับมาอย่างนี้จริงหรือ?
เมื่อเห็นเขายังตัดสินใจไม่ได้ โดะฮิฮาระ เค็นจิก็เร่งเร้าด้วยความร้อนใจ
“ท่านนายพล เรื่องเร่งด่วนรอช้าไม่ได้!”
“กรุณาออกคำสั่งโดยเร็วเถิด!”