“ไม่มีเวลา? ไม่มา?” หลี่จงเริ่นสีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ใช่ ไม่ได้ไปจริง ๆ” หลี่ซิงซู่ยิ้มขมขื่นแล้วพยักหน้า
สวีจู่อี้อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ “ท่านแม่ทัพน้อยหานผู้นี้ ช่างเป็นคนที่คาดเดาได้ยากจริง ๆ”
หลี่จงเริ่นยิ้มบาง ๆ พลางพูด “บางที เขาอาจไม่ได้ซับซ้อนอย่างที่เราคิด เพียงแต่หมกมุ่นอยู่กับการเตรียมพร้อมเพื่อสงครามต่อต้านญี่ปุ่น จนไม่มีใจไปรับมือกับประธานเท่านั้นเอง”
“มีทหารที่บริสุทธิ์ใจขนาดนั้นจริงหรือ?” สวีจู่อี้พูดอย่างมีความหมาย
“ทำไมจะไม่มีเล่า?” หลี่จงเริ่นตอบ
หลี่ซิงซู่หยิบเอกสารชุดหนึ่งออกมา ยื่นให้ทั้งสองคน “เดอกง ท่านสวี่ ผมคิดว่าบางทีหานนั่วอาจจะไม่ยอมแม้แต่จะเสียเวลามาจัดการด้วยซ้ำ”
“อ้อ? พูดแบบนี้ได้ยังไง?” หลี่จงเริ่นเริ่มอยากรู้ รับเอกสารมาดู
“จากข้อมูลที่ผมมีอยู่ในตอนนี้ กองทัพพยัคฆ์ติดอาวุธเยอรมันเป็นจำนวนมาก ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นเงินที่หานนั่วเองควักซื้อมาจากต่างประเทศ”
หลี่ซิงซู่พูดต่อ “ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่กองพลยานเกราะขนาดใหญ่ของกองทัพพยัคฆ์ ก็ไม่ใช่ใครจะหาเลี้ยงได้ อย่างน้อยหานฟู่จวี่ก็ไม่มีความสามารถทางการเงินขนาดนั้น”
หลี่จงเริ่นเปิดแฟ้มเอกสาร ดูพร้อมกับสวีจู่อี้ แล้วขมวดคิ้ว “ผมรู้ว่าหานนั่วมีความสัมพันธ์ที่ดีกับฝ่ายเยอรมันมาตลอด ถ้าอาวุธพวกนี้ไม่ใช่หานเซียงฟางเป็นคนซื้อ”
“แล้วหานนั่วที่เป็นแค่หนุ่มน้อย จะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหน?”
หลี่ซิงซู่หัวเราะ “ถ้าหานฟู่จวี่มีความสามารถทางการเงินขนาดนั้น เขาก็คงไม่โวยวายจะทิ้งแนวป้องกันแม่น้ำฮวงโห ยอมสละจี่หนาน เพียงเพราะกรมทหารปืนใหญ่หนักที่ 2 อิสระของกองทัพกลางถูกโยกย้ายออกไปหรอก”