หานฟู่ฉวี่ จางจื้อจง และปังปิ่งซุน ต่างก็เป็นทหารเก่ามาจากกองทัพตะวันตกเฉียงเหนือเช่นเดียวกัน เพียงแต่แตกต่างกันตรงที่ สองคนแรกเป็นหนึ่งในสิบสามองครักษ์ของนายพลผู้แปรพักตร์
ส่วนปังปิ่งซุนเป็นนายพลสายขุนศึกที่ค่อย ๆ ยกทัพเข้ามาสวามิภักดิ์ภายหลัง มีอายุราชการทหารสูงกว่าทั้งสองคน
แต่ต่อมาถึงยุคศึกใหญ่ที่ราบลุ่มแม่น้ำเหลืองตอนกลาง หานฟู่ฉวี่ก็ได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพด้านหนึ่ง
ต่อมาหักหลังเฟิ่ง อวี้เซียง แล้วเข้าสวามิภักดิ์ต่อเจียงไคเชก ก็ได้ขึ้นดำรงตำแหน่งประธานมณฑลซานตงและผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพกลุ่มที่ 3 อีกด้วย
หลังสงครามต้านทานญี่ปุ่นปะทุขึ้น ยังได้ควบตำแหน่งรองผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งทัพภาคที่ 5 อีกคำหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นอำนาจทางการบริหารหรือตำแหน่งทางทหาร ในเวลานี้ล้วนเหนือกว่าจางและปังอย่างมาก
ดังนั้น พอทั้งสามคนพบหน้ากัน
ปังและจางจึงเรียกเขาว่าท่านผู้บัญชาการทหารสูงสุดหาน ซึ่งก็ไม่มีความผิดใด ๆ
หานฟู่จวี่ถึงได้ตอบรับคำนับทั้งสอง และเดินเข้าไปจับมือกับพวกเขา "ท่านเกิงเฉิน ท่านจิ้นเฉิน ไม่ได้เจอกันนาน สองท่านยังดูสง่างามเช่นเดิมเลยนะ!"
ปังปิ่งซุนเดินกะเผลกไปตามขาข้างที่พิการ พูดกึ่งล้อเล่นพลางยื่นมือไปจับ "เทียบกับท่านผู้บัญชาการทหารสูงสุดหานไม่ได้หรอก รับราชการทหารการเมืองทั้งสองสายรุ่งเรืองสุด ๆ
แถมยังมีลูกชายที่เก่งกาจขนาดนี้ ทำผลงานทางการศึกตลอด จนทำให้พวกเราแก่ ๆ ต้องอายไปเลย"
"เอ๊ะ ท่านเกิงเฉินพูดยกย่องพ่อลูกมากเกินไปแล้ว" หานฟู่จวี่ได้ยินแล้วปลื้มใจสุดขีด แต่ก็ยังแสร้งถ่อมตัว
จากนั้นก็จับมือกับจางจื้อจง แล้วเริ่มพูดก่อน "ท่านจิ้นเฉิน ครั้งนี้ท่านนำทัพยกมาจากไกลเพื่อไปช่วยหลินอี๋ ตีจนกองทัพญี่ปุ่นสองกองพลหลักอย่างกองพลที่ 5 และกองพลที่ 14 ขยับเขยื้อนแทบไม่ได้