หานนั่วทราบว่าทั้งสองคนมาถึง ก็พาหานฟู่จวี่และคนอื่น ๆ ออกจากห้องประชุมปฏิบัติการเพื่อออกมาคำนับรับ
พอทั้งสองฝ่ายเห็นหน้ากัน เสิ่นหงเลี่ยและอวี๋เสวียจงก็พร้อมใจกันคำนับหานนั่วทั้งพ่อลูก: “ท่านแม่ทัพน้อย, ประธานหาน”
หานนั่วพยักหน้าเล็กน้อย ส่วนหานฟู่จวี่ก็ทักทายตามมารยาท: “พี่เฉิงจาง, พี่เสียวโหว พวกท่านมาทำไม?”
เสิ่นหงเลี่ยกล่าว: “ทราบว่าประธานหานและท่านแม่ทัพน้อยมาถึงหลินอี๋แล้ว ข้ากับพี่เสียวโหวจึงควรมาคำนับ”
อวี๋เสวียจงกล่าวเสริม: “ศึกอำเภอเหวยครั้งก่อน มิใช่ว่าเสวียจงไม่เต็มใจยกกำลังไปช่วย แต่กลางทางถูกเครื่องบินญี่ปุ่นโจมตี ข้าเองก็ได้รับบาดเจ็บ กองทัพก็เสียหายยับเยิน”
“จึงทำให้อำเภอเหวยแตก ขอท่านแม่ทัพน้อยและประธานหานจงอภัย”
“เรื่องมันผ่านไปแล้ว ตอนนี้อำเภอเหวยก็ยึดคืนมาได้แล้ว ผู้บัญชาการอวี๋ไม่ต้องโทษตัวเองมากนัก”
หานนั่วถาม: “ใช่แล้ว ผู้บัญชาการอวี๋ บาดแผลของท่านเป็นอย่างไรบ้าง?”
อวี๋เสวียจงดึงแขนเสื้อและขากางเกงขึ้น เห็นรอยแผลเป็นน่าสะพรึงกลัวเต็มสองขาและแขนซ้าย: “ตอนนั้นระเบิดลูกหนึ่งทำให้รถของข้าพลิกคว่ำ ถ้าไม่ใช่นายทหารคนสนิทช่วยชีวิตไว้ ป่านนี้ข้าคงตายไปแล้ว”
“ข้าถูกแรงระเบิดจนสลบ กองทัพขาดผู้บัญชาการ ความเสียหายหนัก จึงต้องถอยทัพออกมา”
เห็นบาดแผลมากมายขนาดนั้น หานนั่วกับหานฟู่จวี่สบตากัน ก็ไม่อาจพูดอะไรได้อีก
หานนั่วรีบโบกมือเชิญ: “ที่นี่ไม่เหมาะที่จะพูดคุย เราเข้าไปข้างในก่อนเถอะ”