ทหารกองทัพซานตงนับหมื่นนาย เข้าโจมตีครั้งสุดท้ายต่อพวกทหารผีน้อยที่เหลือในทันที
ชั่วพริบตา เสียงโห่ร้องสังหารของคนนับหมื่น ผสมกับเสียงปืนและปืนใหญ่ที่วุ่นวาย ดังกึกก้องไปทั่วริมฝั่งใต้ของแม่น้ำฮวงโห
กระสุนถูกระดมใส่พวกทหารที่เหลือของพวกผีน้อยบนฝั่งอย่างไม่หยุดยั้ง เก็บเกี่ยวชีวิตสุนัขของพวกมันอย่างบ้าคลั่ง
แม้ฟ้าจะเริ่มมืดลง แต่เปลวไฟจากอาวุธนับหมื่นกระบอกและแสงจากระเบิดที่ปะทุไม่หยุด แทบจะส่องสนามรบแห่งนี้ให้สว่าง
พวกผีน้อยจำนวนนับไม่ถ้วนแทบไม่มีแรงต้าน ถูกยิงล้มลงเป็นทิวแถวราวกับต้นข้าวที่ถูกเคียวเกี่ยว
เมื่อเสียงปืนนัดสุดท้ายสงบลง บนฝั่งก็ไม่มีทหารผีน้อยที่ยังมีชีวิตเหลือให้เห็นอีกเลย
ซากศพพวกผีน้อยนอนเกลื่อนกลาดอย่างน้อยก็สี่ห้าพันร่าง
บนฝั่งอบอวลด้วยกลิ่นคาวเลือดเข้มข้น แม้แต่สีของแม่น้ำฮวงโหช่วงนี้ก็ดูเหมือนจะถูกย้อมจนแดง เลือดสีแดงฉานรวมตัวเป็นแอ่งเลือดบนฝั่ง
ส่วนพวกผีน้อยที่โชคดีหนีตามจีกู่ เหลียนเจี้ย ไปยังฝั่งเหนือได้นั้น ไม่กล้าหยุดอยู่เลย ต่างก็ได้แต่แค้นที่พ่อแม่ให้ขามาน้อยไปสองขา แย่งกันหนีขึ้นเหนือไป
ด้วยมีแม่น้ำฮวงโหขวางกั้น หน่วยไล่ล่าทั้งหลายจึงหยุดการติดตาม
เมื่อซุนทงเสวียนออกคำสั่ง กองทหารต่างๆ ก็เริ่มเก็บกวาดสนามรบ
แม้ชีวิตสุนัขของพวกผีน้อยจะไม่มีค่า แต่ปืนและลูกระเบิดมือพวกนั้นล้วนเป็นของดีๆ ทั้งนั้น
ด้วยความได้เปรียบเรื่องจำนวนคน จึงไม่ต้องกังวลว่าจะขนของพวกนี้ไปไม่ได้
6 กองทหารเริ่มเคลื่อนพลไปตามริมฝั่งแม่น้ำฮวงโห ถอยกลับไปพลาง เก็บกวาดสนามรบไปพลาง
ในนั้นมีทหารนายหนึ่ง เมื่อมาถึงด้านหลังของเนินดินเล็กๆ แห่งหนึ่ง
ก็พบหลุมระเบิดขนาดใหญ่ ข้างในยังมีพวกผีน้อยที่มีรูพรุนจากกระสุนนอนอยู่สองสามตัว
"เอ๊ะ?"
"นี่มันอะไรกัน?"
ทหารผู้นั้นเกิดความสงสัย จู่ๆ ก็ถูกกล่องใบหนึ่งที่เปิดอยู่ในหลุมดึงดูดความสนใจ