“ไม่มีแล้ว?”
จีกู่ เหลียนเจี้ยได้ยินก็ตะลึง ต่อมาดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง สีหน้าค่อย ๆ บิดเบี้ยวดุร้าย
จากนั้น ไอ้แก่ผีตัวนี้ก็ตาพร่ามืด ขาแข็งเกร็ง ร่างไหลตกจากเก้าอี้ลงไปกองกับพื้น นอนแข็งทื่ออยู่บนพื้น ไม่ไหวติง
“ผู้บัญชาการกองพล!”
เห็นดังนั้น กองบัญชาการกองกำลังป้องกันจี้หยางก็อลหม่านอีกครั้ง
ทีปู้เจียกุ้ยกลับไม่กล้าเข้าใกล้อีกแล้ว ยังไม่ต้องพูดถึงธงประจำกรมทหารราบที่สิบที่หายไป
แค่กองพลที่ 10 รบสองวันก็สูญเสียพล 18,000 นาย เกือบสองในสามของกำลังทั้งหมด อาวุธหนักเบาแทบไม่เหลือ รถถังปืนใหญ่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ไม่เหลือสักคัน
ตั้งแต่กองทัพบกญี่ปุ่นปฏิรูปมา ไม่เคยเกิดเรื่องเช่นนี้มาก่อน
โดยเฉพาะกองพลที่ 10 ยังเป็นกองพลชั้นหนึ่ง
ในแง่หนึ่ง จีกู่ เหลียนเจี้ยได้สร้างประวัติศาสตร์ไว้หลายอย่าง การที่ไม่ถูกโทสะแผดเผาจนตายคาที่ ก็ถือว่าใจเขาสุดแกร่งแล้ว
……
พวกผีร้องห่มร้องไห้ ด้านหานนั่วกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศรื่นเริง
แต่ละหน่วยกำลังรายงานผลการรบและสิ่งของที่ยึดได้
รถหุ้มเกราะและรถถังญี่ปุ่นที่ถูกทำลาย รวมถึงปืนใหญ่ที่ถูกระเบิดเป็นเศษเหล็ก หานนั่วก็ให้คนเอารถไปลากกลับมาหมด
จะใช้งานได้หรือเปล่าช่างก่อน แต่ห้ามทิ้งไว้ให้พวกญี่ปุ่นเด็ดขาด
หานนั่วประมาณการคร่าว ๆ ว่าศึกนี้สร้างความสูญเสียให้กองพลที่ 10 อย่างน้อย 13,000 กว่าคน
เพราะครั้งนี้แค่ปืนเล็กยาวซันปาจิที่ยึดได้ก็มากถึง 6,241 กระบอก
พวกผีไม่ใช่ทุกคนจะใช้ปืนไรเฟิล ในกองพลที่ 10 ยังมีพลยิงปืนใหญ่ พลยิงลูกระเบิด พลปืนกลหนักเบาและหน่วยอื่น ๆ อีก
แค่นี้ยังไม่นับที่ถูกยิงทำลาย ถ้าคิดละเอียดจริง ๆ กองพลที่ 10 จะสูญเสียมากกว่านี้อีก!