"บากายาโร่!" จีกู่ เหลียนเจี้ย หน้าซีดเป็นสีเขียว ยังไม่ทันตั้งตัว
เสนาธิการทีปู้เจียกุ้ยก็รีบร้อนวิ่งพรวดเข้ามาจากข้างนอก ถึงกับไม่ทันทำความเคารพแล้วกล่าวว่า "ท่านผู้บัญชาการกองพล สถานการณ์ไม่ดีแล้ว กลุ่มปืนใหญ่ที่ตำบลต้าเฉียวถูกหน่วยปืนใหญ่ของกองทัพจีนโจมตีหนักอย่างฉับพลัน"
"ปืนใหญ่และยุทโธปกรณ์ทั้งหมดถูกทิ้งระเบิด เหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบแล้ว!"
"ท่านผู้บัญชาการกองพล โทรเลขด่วนจากกองพลน้อยอามายะ กองพลที่ 81 ของข้าศึกโจมตีโต้กลับเต็มรูปแบบอย่างกะทันหัน
กองพลน้อยอามายะเสียหายยับเยิน ขอคำสั่งยุทธวิธีเร่งด่วน!"
"บากา!" การโจมตีซ้ำซ้อนทำให้ผีเฒ่าอย่างจีกู่ เหลียนเจี้ยโกรธจนควันออกหู
ทีปู้เจียกุ้ยรีบเร่งเร้าว่า "ท่านผู้บัญชาการกองพล เวลานี้กำลังพลทหารราบและปืนใหญ่ของกองพลถูกโจมตีสาหัสทั้งคู่ ไม่เหมาะที่จะสู้รบต่อแล้ว รีบเคลื่อนพลหลบเลี่ยงก่อนจะดีกว่า"
จีกู่ เหลียนเจี้ยจึงฟื้นคืนความสงบได้บ้าง สั่งการด้วยน้ำเสียงหม่นว่า "แจ้งไปทุกหน่วยให้ทิ้งกำลังส่วนหนึ่งไว้เป็นกองหลัง ส่วนหลักถอนตัวออกจากสนามรบทันที รีบล่าถอย! ห้ามหลงการศึกเด็ดขาด!"
ในเมื่อไม่มีอาวุธหนักเลยแม้แต่น้อย การจะเปิดฉากโจมตีโต้กลับนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับการหาที่ตาย
ยิ่งแม้เดี๋ยวนี้จะกัดฟันขอความช่วยเหลือเครื่องบินทิ้งระเบิดจากเทราอุจิ ฮิซาอิจิก็ไม่ทันแล้ว รอเครื่องบินทิ้งระเบิดมาถึงฟ้าก็มืดแล้ว ทุกอย่างก็สายเกินไป
จุดสำคัญที่สุด
จีกู่ เหลียนเจี้ยกังวลอย่างยิ่งว่าหานนั่วยังมีไม้ตาย ผีเฒ่านี้ไม่กล้าแม้แต่จะพนันความน่าจะเป็นนั้นเลย
"ท่านผู้บัญชาการกองพล เช่นนั้นเราควรแหกวงล้อมไปทางทิศใด" ทีปู้เจียกุ้ยถามคำถามเจาะลึก
คำถามนี้ทำให้จีกู่ เหลียนเจี้ยถึงกับชะงัก เพราะเขาไม่เคยคิดเลยด้วยซ้ำว่าตนจะยึดจี่หนานไม่ได้
แต่ตอนนี้...
ไม่ใช่ว่าจีกู่ เหลียนเจี้ยอยากจะไปทางไหน แต่เป็นหานนั่วอยากจะไล่ต้อนพวกเขาไปทางไหน
"อย่าได้คิดมากแล้ว โยกย้ายฐานที่มั่นก่อน เลี่ยงวงล้อมข้าศึก!" จีกู่ เหลียนเจี้ยกัดฟันสั่ง
"โทรเลขด่วนถึงกองพลน้อยหลายกู่ทันที ไม่ว่ากองร้อยรถถังจะเหลือรถถังกี่คัน จงถอนรถถังออกมาประชิดกองบัญชาการกองพล!"