ภายในเมืองชิงโจว กองบัญชาการกองพลพยัคฆ์ที่ 4
"ผู้บัญชาการกองพล การโจมตีของศัตรูรุนแรงมาก กรมที่ 13 และกรมที่ 14 สูญเสียหนัก"
"จะให้กรมที่ 15 ขึ้นไปสนับสนุนไหมครับ?" เสนาธิการคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลังจ่านซูถัง รายงานและขอคำสั่ง
"การโจมตีของศัตรูเพิ่งเริ่มไปได้ไม่นาน ก็จะเอาหน่วยสำรองขึ้นไปแล้วหรือ" สีหน้าของจ่านซูถังดูหนักใจ
"เผื่อว่า... ผมหมายถึงเผื่อว่ารถถังและกรมที่ 16 กันแนวโอบปีกสองข้างของศัตรูไว้ไม่อยู่ แล้วมือผมจะไม่มีทหารให้ใช้"
"แต่กองกำลังป้องกันทางด้านหน้าของเรา ต้องเผชิญกับการโจมตีของศัตรูสามถึงสี่กองพล ความกดดันมันหนักมากจริงๆ"
เสนาธิการพูดว่า "ปัญหาหลักคือการโจมตีทางอากาศและปืนใหญ่ของศัตรูที่คุกคามเรามากเกินไป"
"กรมทหารปืนใหญ่หนักของเราไม่เปิดฉากยิงไปแล้วหรือ อย่าเพิ่งร้อนใจ ให้พวกผีน้อยได้ชิมรสชาติบ้าง!"
"ปืนใหญ่หนัก 150 มม. จำนวน 36 กระบอก ต่อให้พวกผีน้อยมีกำลังพลมากแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์ สั่งให้กรมที่ 13 และ 14 ข่มเอาไว้ให้ตาย!"
"แล้วติดต่อกรมรถถังด้วย สอบถามว่าทางนั้นคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว"
"รับทราบ!" เสนาธิการรีบทำความเคารพแล้วรับคำสั่งออกไป
...
นอกเมือง บนแนวป้องกันแนวหน้าของกรมที่ 13
พลปืนกลของกองทัพพยัคฆ์สองนายปฏิบัติการปืนกลเอนกประสงค์เอ็มจีสามสิบสี่ ยิงกราดไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่งอาศัยแนวป้องกัน
เบื้องหน้าพวกเขาคือทหารราบญี่ปุ่นจำนวนมากที่ถือดาบปลายปืนบุกเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง
แม้พวกผีน้อยจะดุร้าย แต่ก็ไม่ได้โง่เขลา พวกเขาไม่ได้บุกเป็นแถวหนาแน่นแบบในหนัง
แต่ใช้กลุ่มทั้งสามคนเป็นหน่วยย่อยที่คอยคุ้มกันซึ่งกันและกัน โจมตีเป็นระลอกคลื่น