กองกำลังญี่ปุ่นสองทางรวมกันไม่น้อยกว่าสองกองพล กองพลที่ 114 มีเพียงหมื่นกว่าคน และยังกระจายอยู่หลายที่
กำลังที่แท้จริงที่ประจำอยู่ในอำเภอเหวย ไม่เกินห้าพันคน
หากไม่รีบส่งกำลังเสริม ก็คงรักษาไว้ไม่ได้แน่
ดังนั้น อวี๋เสวียจงจึงพูดกับเสิ่นหงเลี่ยว่า "พี่เฉิ่น การป้องกันชายฝั่งในที่ต่างๆ เช่นชิงเต่า ฝากไว้กับนาวิกโยธินและกองรักษาการณ์ของคุณชั่วคราว
ข้าจะนำกำลังหลักของกองทัพที่ 51 รีบไปช่วยอำเภอเหวยด้วยตนเอง!"
"ดี!" เสิ่นหงเลี่ยพยักหน้ารับด้วยความเต็มใจ "ผู้บัญชาการอวี๋เดินทางโดยสวัสดิภาพ ข้าจะป้องกันชิงเต่าและชายฝั่งเจียวตงอย่างสุดความสามารถ"
"แต่อย่างไรก็ควรแจ้งข่าววิกฤตของอำเภอเหวยให้ท่านผู้การรักษาการณ์หานทราบ ขอให้เขารีบส่งกำลังเสริมมา"
"มีเหตุผล" อวี๋เสวียจงพยักหน้าเห็นด้วย
...
เมืองจี่หนาน
กำลังหลักของกรมทหารองครักษ์ ได้รับคำสั่งให้ถอนกำลังกลับจากทิศทางต่านจินหยางกวน
ไม่ทันได้พักผ่อน ก็ต้องติดตามหานนั่วออกศึกอีกครั้ง
แต่โชคดีที่พวกเขาปรับเป็นเครื่องจักรกลแล้ว ทหารในระหว่างเดินทัพแทบไม่ต้องเดินเท้า ซึ่งช่วยรักษาพละกำลังได้มาก ทำให้พวกเขามีความสามารถในการเดินทัพและรบต่อเนื่องมากกว่ากองกำลังที่เดินเท้าล้วน
แม้ศึกที่ต่านจินหยางกวน กรมทหารองครักษ์จะสูญเสียไม่มาก แต่กระสุนและน้ำมันเชื้อเพลิงที่ใช้ไปนั้นไม่น้อย ต้องเติมเสบียง
ดังนั้น หานนั่วจึงให้หลิวติ้งนำกำลังไปเติมกระสุนและน้ำมันตามคลังเสบียงต่างๆ ในเมือง
ส่วนตัวเองพาหมวดรักษาพระองค์หนึ่งหมวด ออกจากกองบัญชาการใหญ่
ตั้งใจจะไปยังจางชิวก่อน เพื่อบัญชาการกองกำลังเคลื่อนไปทางตะวันออก
ขณะที่หานนั่วกำลังจะขึ้นรถออกไป เจ้าหน้าที่ฝ่ายความลับคนหนึ่งก็วิ่งตามออกมาจากในกองบัญชาการใหญ่ "ท่านแม่ทัพน้อย ท่านแม่ทัพน้อย เดี๋ยวก่อน!"