หานนั่วเพิ่งตัดสินใจออกทัพ อาบน้ำเสร็จ เปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดเรียบร้อย หานฟู่ฉวี่ก็รีบร้อนมาหา
"ไม่ใช่บอกให้ไปพักผ่อนหรือ? มาทำไม?" หานนั่วคิดว่ามีคนเอารายงานสถานการณ์ล่าสุดไปบอกเขา
หานฟู่ฉวี่ตะลึงเล็กน้อย: "ฉันมาบอกว่า ฉันไม่พักแล้ว จะออกเดินทางกลางคืนไปไคเฟิงเลย
ยังไงก็เป็นการประกาศความดีความชอบ เป็นเรื่องใหญ่ที่ทำให้หน่วยทัพกลุ่มที่ 3 ทั้งหมดของเราได้หน้า ถ้าไปช้า พลาดพิธีเปิดการประชุมใหญ่ จะไม่ขาดทุนไปเปล่า ๆ หรือ?"
หานนั่วพยักหน้า: "ได้ ก็ไปแต่เช้ากลับแต่เช้าเถอะ อย่าพานายทหารองครักษ์น้อยเกินไป เลือกกองพันหนึ่งจากกองพลน้อยรักษาการณ์ของนายไปด้วย รับรองความปลอดภัยระหว่างทาง"
พูดจบ หานนั่วยังสั่งเสนาธิการที่อยู่ตรงนั้นคนหนึ่ง: "ส่งโทรเลขถึงอวี๋เสวียจงและเสิ่นหงเลี่ยแยกกัน สั่งให้พวกเขายึมั่นในเขตป้องกัน
ห้ามถอยโดยพลการ ผู้ฝ่าฝืนต้องรับโทษอย่างเด็ดขาด!
โดยเฉพาะเสิ่นหงเลี่ย เตือนเขาให้ระวังพวกญี่ปุ่นโจมตีคาบสมุทรเจียวตงทางทะเล!"
"รับทราบ!" เสนาธิการคนนั้นรีบรับคำสั่งแล้วจากไป
หานฟู่ฉวี่ประหลาดใจ: "ลูก...ท่านรักษาการณ์ผู้บัญชาการทหารสูงสุด เกิดอะไรขึ้น?"
"ทัพญี่ปุ่นแยกเป็นสองทาง เริ่มโจมตีเจียวตงแล้ว" หานนั่วจุดบุหรี่มวนหนึ่ง: "ฉันจะนำทหารไปตามเส้นทางรถไฟเจียวจี้ทางตะวันออก ไปช่วยวิ่เซี่ยน จื่อปั๋ว และทั่วเจียวตง!"
"กองพลที่ 5 ของญี่ปุ่นที่จางชิวล่ะ?" หานฟู่ฉวี่ตกใจมาก: "ไปโจมตีจื่อปั๋วด้วยหรือ?"
"ถอนจากจางชิวไปแล้ว มีโอกาสสูงว่าจะบุกไปทางตะวันออกตามเส้นทางรถไฟเจียวจี้" หานนั่วพูด: "เรื่องพวกนี้นายไม่ต้องห่วง ไปไคเฟิงอย่างสบายใจเถอะ"