เนื่องจากต้องรอข่าวจากหน่วยปฏิบัติการลาดตระเวนพิเศษ คาวาบันดะ บุนซาบูโร และผู้บัญชาการญี่ปุ่นคนอื่นๆ จึงหยุดการโจมตีชิงโจวไว้ชั่วคราว
ชิงโจวที่ผ่านการสู้รบมาทั้งวัน ได้รับความสงบที่หาได้ยาก
และในเวลานี้ หนึ่งกองร้อยจากกรมทหารองครักษ์ของกองทัพพยัคฆ์ ได้คุ้มกันต้าหยางนับแสน ขับรถมาถึงเขตเมืองชิงโจว
จ่านซูถังรีบแจกจ่ายต้าหยางให้ทหารทั้งกองพลด้วยตัวเองทันที
ทหารที่ได้รับต้าหยางต่างมีขวัญกำลังใจสูงขึ้น อยากจะเปิดศึกกับพวกญี่ปุ่นอีกครั้งทันที
ด้วยเหตุนี้ แม้แต่ทหารบางนายก็อาสาขอให้จ่านซูถังเปิดการโจมตีญี่ปุ่น
จ่านซูถังปฏิเสธคำขอของพวกเขาโดยธรรมชาติ
และปลอบโยนว่า: "ท่านแม่ทัพน้อยสั่งให้พวกเราทำหน้าที่รักษาเมืองชิงโจว พวกญี่ปุ่นไม่บุก พวกเราก็ถือโอกาสซ่อมแซมแนวป้องกันที่เสียหาย เสริมป้อมปราการ รอการรบครั้งหน้า"
"ทุกคนจำไว้ ตราบใดที่รักษาแนวป้องกันได้ นั่นคือชัยชนะของเรา ทุกหน่วยห้ามออกปฏิบัติการโดยพลการโดยไม่มีคำสั่งจากฉัน"
"รับทราบ!" เหล่าทหารตอบรับพร้อมกัน แล้วต่างก็เริ่มวุ่นวายกัน หน่วยหามส่งรีบเคลื่อนย้ายผู้บาดเจ็บ แต่ละหมวดทหารราบเริ่มซ่อมแซมแนวป้องกันที่เสียหาย ขนย้ายเสบียงกระสุน
เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งต่อไป
...
ส่วนสนามรบที่อำเภอเถิงเซี่ยนทางตอนใต้นั้น กลับเป็นอีกภาพหนึ่ง
เมื่อญี่ปุ่นหลั่งไหลเข้ามาในเมืองมากขึ้น ทหารเสฉวนที่มีกำลังพลด้อยกว่าอยู่แล้ว ก็ยิ่งตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากมากขึ้น
แนวป้องกันและย่านต่างๆ ในเมืองจำนวนมากถูกญี่ปุ่นยึดครอง
พอตกกลางคืน หวังหมิงจางจัดตั้งพลกล้าตายกว่า 200 คนด้วยตัวเอง