นิชิโอะ โยชิซาเกะหน้ามืดวูบ
แทบจะทรุดลงกับพื้น
โดะฮิฮาระ เค็นจิจับตัวเขาไว้ได้ทัน
ทั้งสองสบตากัน
ต่างเห็นความหวาดกลัวอย่างลึกล้ำในดวงตาของอีกฝ่าย
จบแล้ว
กองพลทั้งสามนั้น
กำลังจะถูกล้อมกินรวบเสียแล้ว
……
เสนาธิการปฏิบัติการคนหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ ร้อนใจจนเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก
เขารีบเสนอขึ้น
“ท่านผู้บัญชาการ สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือรีบส่งโทรเลขไปยังกองพลที่ 5 ซึ่งอยู่แนวหน้าจวี้เซียน!”
“ให้พวกเขาทิ้งจวี้เซียน แล้วถอนกำลังกลับชิงเต่าด้วยความเร็วเต็มที่!”
“ถ้าช้ากว่านี้จะไม่ทันแล้ว!”
นิชิโอะ โยชิซาเกะได้ยินดังนั้นก็รีบพยักหน้า
“ถูกต้อง! ส่งโทรเลข! บอกให้อันโด ริกิชิถอนกำลังกลับชิงเต่าทันที!”
เขากำลังจะอ้าปากสั่งให้คนไปส่งโทรเลข
แต่โดะฮิฮาระ เค็นจิที่อยู่ข้าง ๆ กลับยื่นมือมาห้ามไว้อย่างรีบร้อน
“ท่านนายพล! โปรดรอก่อน!”
นิชิโอะ โยชิซาเกะชะงัก
เขาหันไปมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าประหลาดใจ
“ท่านโดะฮิฮาระ ถึงเวลาแบบนี้แล้วยังจะห้ามอีกหรือ?”
ทุกคนรอบข้างต่างมองโดะฮิฮาระ เค็นจิด้วยความสงสัย
โดะฮิฮาระ เค็นจิสูดหายใจลึก
แล้วกล่าวเสียงเคร่งขรึม
“ท่านนายพล มาถึงขั้นนี้แล้ว กองพลที่ 5 กองพลที่ 108 และกองพลที่ 109 จะถอนกลับชิงเต่าอีกไม่ได้เด็ดขาด”
“อะไรนะ?!”
นิชิโอะ โยชิซาเกะเบิกตากว้าง
“ถ้าไม่ถอนกลับชิงเต่า แล้วจะให้ถอนกำลังไปที่ไหน?”
โดะฮิฮาระ เค็นจิเดินไปที่แผนที่
นิ้วของเขาลากจากรื่อจ้าวไปจวี้เซียน แล้วลากต่อไปยังอำเภอเหวย
“ท่านนายพล โปรดดู”
“ตอนนี้กองกำลังยานเกราะของพวกจีนที่บุกมาจากรื่อจ้าวได้เปลี่ยนทิศ มุ่งหน้าไปทางตะวันตกแล้ว”
“หากกองพลที่ 5 กองพลที่ 108 และกองพลที่ 109 ถอนกลับชิงเต่าโดยตรง”
“ย่อมต้องปะทะกับข้าศึกตรง ๆ”
นิ้วของโดะฮิฮาระ เค็นจิกดลงอย่างหนัก ณ จุดระหว่างจวี้เซียนกับชิงเต่า
“หากรบกันกลางทุ่ง กองทัพหลวงทั้งสามกองพลไม่ใช่คู่มือของกองกำลังรถถังและยานเกราะข้าศึกแน่นอน”