เมืองจี่หนาน กองบัญชาการกองทัพพยัคฆ์
รายงานลับจากหน่วยข่าวกรองทหารกับโทรเลขที่ส่งต่อมาจากอู่ชางมาถึงโต๊ะของหานนั่วแทบจะพร้อมกัน
เสนาธิการคนสำคัญหลายคนในห้องช่วยกันอ่านเอกสาร ไม่มีใครรีบสรุป ต่างแลกเปลี่ยนความเห็นกันเสียงเบา
หลิวติ้งวางโทรเลขทั้งสองฉบับไว้คู่กันบนแผนที่ ก่อนเงยหน้ามองหานนั่ว
“ท่านแม่ทัพน้อย หน่วยข่าวกรองทหารรายงานว่าทหารญี่ปุ่นในภาคเหนือกำลังหดกำลัง ส่วนทางอู่ชางก็ส่งโทรเลขมาเตือนให้เราเตรียมรับมือแต่เนิ่น ๆ คุณคิดอย่างไรครับ?”
หานนั่วไม่ได้ตอบทันที เขาลุกขึ้นเดินไปที่แผนที่ขนาดใหญ่บนผนัง สายตากวาดจากชางเซียนไปยังสือเหมินและเป่าติ้ง ก่อนหยุดอยู่ตรงด่านจิ่งสิง
“เรียกผู้บัญชาการกองพลที่เพิ่งกลับจากสามเมืองมาประชุมกัน”
ครึ่งชั่วยามต่อมา ผู้บัญชาการกองพลนั่งล้อมโต๊ะในห้องประชุม โทรเลขถูกส่งต่อให้อ่านทีละคน
จ่านซูถังเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน เขาวางโทรเลขลงบนโต๊ะแล้วส่ายหน้า
“ท่านแม่ทัพน้อย ผมว่ามีอะไรแปลก ๆ ทหารญี่ปุ่นจะยอมทิ้งพื้นที่ยึดครองผืนใหญ่ที่อุตส่าห์ตีมาได้อย่างไร? ทั้งประชากรและทรัพยากรของภาคเหนือก็อยู่ที่นั่น ถ้าผมเป็นผู้บัญชาการทหารญี่ปุ่น ผมก็ทำใจทิ้งไม่ลง”
กู่เหลียงหมิ่นรับคำต่อ
“ใช่ครับ ถอนกำลังบางส่วนแล้วส่งคนไปประจำเพิ่มยังพอเข้าใจได้ แต่ถอยทัพเองแบบนี้ ไม่เหมือนนิสัยที่ผ่านมาของพวกญี่ปุ่นเลย”