“อะไรนะ?” เทราอุจิ ฮิซาอิจิกับโอกาเบะ นาโอะซาบุโระต่างตกตะลึง ส่วนอิชิวาระ คันจิกลับเผยสีหน้าพึงพอใจและได้ใจ
โอกาเบะ นาโอะซาบุโระเดินตรงเข้าไปรับโทรเลขมา ก่อนกลับมายืนข้างหน้าเทราอุจิ ฮิซาอิจิ แล้วเอียงตัวครึ่งหนึ่งเพื่ออ่านข้อความไปพร้อมกัน
เฒ่าผีทั้งสองอ่านโทรเลขอย่างละเอียดรอบหนึ่ง เทราอุจิ ฮิซาอิจิจึงเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อว่า “กองบัญชาการใหญ่จะให้เราสละภาคเหนือจริง ๆ”
โอกาเบะ นาโอะซาบุโระหลุดปากออกมาโดยไม่รู้ตัว “ถ้าสละภาคเหนือ แล้วพวกเราจะทำยังไง?”
พอได้ยินเช่นนั้น เทราอุจิ ฮิซาอิจิก็มองเขาด้วยแววตาลึกซึ้ง
โอกาเบะ นาโอะซาบุโระถึงเพิ่งรู้ตัวว่าคำพูดของตนไม่เข้าท่าอยู่บ้าง
จะทำยังไงได้อีก? เทราอุจิ ฮิซาอิจิมีทั้งฐานะ ตำแหน่ง และเส้นสายมากมาย คงเอาตัวรอดกลับประเทศไปเป็นชนชั้นสูงได้ ส่วนตัวเขาคงหนีไม่พ้นชะตากรรมนี้
เมื่อคิดได้เช่นนี้ แม้เขาอยากเกลี้ยกล่อมเทราอุจิ ฮิซาอิจิไม่ให้สละภาคเหนือไปง่าย ๆ แต่ก็รู้ดีว่าเมื่อมีคำสั่งจากกองบัญชาการใหญ่แล้ว คำพูดของตนแทบไม่มีความหมาย
เป็นไปตามคาด เทราอุจิ ฮิซาอิจิไม่ได้ตอบคำถามเมื่อครู่ เขาสงบอารมณ์ที่พลุ่งพล่านลงเล็กน้อย ก่อนออกคำสั่งทันที
“เสนาธิการ โปรดจัดการตามคำสั่งล่าสุดจากกองบัญชาการใหญ่โดยด่วน จัดเตรียมกำลังพลทุกหน่วยในภาคเหนือให้พร้อมถอนกำลัง”
ยังไม่ทันที่โอกาเบะ นาโอะซาบุโระจะตอบรับ อิชิวาระ คันจิที่อยู่ข้าง ๆ ก็รีบเสริมเตือนขึ้นมา
“ท่านผู้บัญชาการโอกาเบะ โปรดรักษาความลับให้ดี หากทหารพยัคฆ์จีนรู้ว่ากองทัพหลวงจะถอนกำลังครั้งใหญ่จากภาคเหนือ หานนั่วจะต้องยกทัพขึ้นเหนือไล่ตามอย่างไม่คิดชีวิต ถึงตอนนั้นกองทัพหลวงย่อมเสียหายหนัก”
โอกาเบะ นาโอะซาบุโระยังไม่ทันพูด เทราอุจิ ฮิซาอิจิก็พยักหน้า “คุณอิชิวาระพูดมีเหตุผล นอกจากจัดการถอนกำลังพลและยุทโธปกรณ์จากผิงจิน ซานซี และพื้นที่อื่น ๆ โดยเร็วแล้ว